Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Jak zbudować tunel na działce?

tunel foliowyTunel, w którym zamierzamy uprawiać warzywa od wiosny do późnej jesieni powinien mieć wymiary umożliwiające swobodny wzrost prowadzonych przy podporach roślin pomidora, ogórka lub papryki oraz poruszanie się wewnątrz. Jego usytuowanie osią w kierunku najczęściej wiejących wiatrów, czyli ze wschodu na zachód, znacznie ułatwi wymianę powietrza. Na prawidłowy wzrost oraz dobre plony z tunelu wpłynie wybór miejsca nasłonecznionego, oddalonego od rzucających cień budynków i drzew.

Najbardziej uniwersalny charakter na działkach posiada tunel wykonany z rurek stalowych o długości 6 m i średnicy 2/5 lub 1/2 cala. Dla zabezpieczenia przed korozją oraz ochrony folii, elementy konstrukcji należy pokryć środkiem antykorozyjnym, a następnie białym lakierem. Wyprofilowane w kształcie półkola lub elipsy pałąki wbija się bezpośrednio do gleby na głębokość 30-40 cm w odstępach 1-1,2 m. Szczytowe pałąki podpiera się od wewnątrz listwą dla wzmocnienia całości konstrukcji i lepszego naprężenia folii. Rozmiary takiego tunelu wynoszą 3 do 4 m szerokość; 1,4 do 2 m wysokość, a długość nie powinna przekraczać 15 m ze względu na utrudnione wietrzenie. Zmienność wysokości i szerokości tunelu jest związana z terminem uprawy i gatunkami. Wczesną wiosną, kiedy sadzimy i siejemy warzywa odporne na chłód i nisko rosnące (np. sałata, kapustne) możliwe jest zwiększenie przykrytej powierzchni poprzez rozszerzenie tunelu do 4 m i obniżenie jego wysokości.

Na ostatnich pałąkach folię można montować w formie tzw. kołnierza z wplecionym mocnym sznurkiem, który napina się i przywiązuje do palików. Zamiast tej metody można folię przymocować specjalnymi zapinkami. Ściany szczytowe, czyli tzw. czoła tunelu mogą być przedłużeniem powłoki tunelu lub stanowić oddzielny element. W drugim przypadku jest możliwa lepsza regulacja stopnia uchylenia. Czoła można wykonać ze starszej folii, wycinając kształt półkola, tak aby po podwinięciu po łuku w celu wprowadzenia sznurka wejście do tunelu było szczelnie przykryte. Folię wzdłuż brzegu zgrzewamy lub spinamy gęsto zszywkami biurowymi. Wpleciony sznurek po pomarszczeniu wzdłuż łuku folii napina się i przywiązuje do wbitych palików.

Dużą zaletą takiego tunelu jest szybki montaż i demontaż. Po wykorzystaniu zwiększonej powierzchni uprawnej dla wspomnianych nowalijek, na przełomie kwietnia i maja możemy przenieść go na miejsce uprawy warzyw ciepłolubnych - pomidora, ogórka, papryki i innych. Ponieważ rośliny te wymagają dobrej wentylacji, a niektóre także owadów do zapylania (dyniowate), wskazane jest umożliwienie wietrzenia wzdłuż boków. Można je uzyskać poprzez przeciągnięcie sznurka na zewnętrznej powierzchni folii na krzyż pomiędzy kolejnymi pałąkami tunelu, z wykorzystaniem dodatkowych haków przyspawanych tuż nad powierzchnią gleby i podnoszenie folii na dowolną wysokość.

Konstrukcję tunelu, która jest zespolona, ale także może być przenoszona z miejsca na miejsce, możemy wykonać z drutu zbrojeniowego o grubości 12 mm, najlepiej gładkiego. Kształt takiego tunelu może być półkolisty lub z dachem dwuspadowym. Do łączenia poszczególnych elementów konieczne jest ich zespawanie. Zakładając, że wymiary tunelu będą wynosić: 6 m długość, 3,5 m szerokość, 2 m wysokość wystarczy połączyć ze sobą 7 odpowiednio wyprofilowanych pałąków. Wzdłuż tunelu powinny znaleźć się przynajmniej po dwa druty - jeden 30 cm od końca pałąków, który będzie spoczywał na ziemi i drugi w połowie wysokości. Pod szczytem tunelu musi znajdować się element łączący wszystkie pałąki zwany kalenicą. W ścianach szczytowych powinno być miejsce na drzwi oraz wywietrznik po przeciwnej stronie. Elementy te muszą być dopasowane dokładnie do otworów w konstrukcji i zawieszane na zawiasach lub skręcane za pomocą śrub. Aby konstrukcja była stabilna, powinno się przyspawać na ścianach bocznych biegnący ukośnie pomiędzy kilkoma pałąkami dodatkowy drut. Folią o grubości 0,15-0,2 mm pokrywamy oddzielnie konstrukcję nośną i oddzielnie drzwi oraz wywietrznik. Folię na konstrukcji umieszczamy w rowkach wykopanych wzdłuż boków, a na szczytach marszczymy, wciskamy pod drut biegnący na powierzchni gleby i obsypujemy ziemią.

Samodzielnie można wykonać stacjonarny namiot foliowy o konstrukcji metalowej i drewnianej w kształcie szklarni. W tym celu wykonujemy wąski fundament z betonu, w którym osadza się co 1 m płaskowniki, a na rogach kątowniki z otworami. Części boczne przygotowuje się w postaci ram drewnianych obłożonych folią. Folię mocuje się małymi gwoździami, używając do dociśnięcia folii cienkich listewek. Części składające się na ściany boczne łączy się ze sobą na zatopionych w fundamencie kształtownikach.
Dwuspadowy dach przygotowuje się w postaci drewnianych ram pokrytych folią. Do ścian bocznych przymocowuje się je przy pomocy płaskowników lub kątowników, które połączone razem tworzą ramę dla połaci dachowych. Od góry, ramy tworzące dach łączy się także odpowiednio wyprofilowanym kątownikiem lub skręca śrubami. Trójkątne elementy szczytów przykręca się do żelaznęgo profilu, który tworzy podstawę dachu. Dolną część ścian szczytowych stanowią drzwi osadzone na zawiasach narożnych kątowników. Umożliwiają one pełne otwarcie namiotu. Namiot zmontowany w ten sposób może pozostawać przykryty folią przez zimę. Wynika stąd konieczność częstszej wymiany folii. Znając pomysłowość działkowców, zamiast stałych połączeń, w małych namiotach można by użyć haczyków lub zasuwek. Pozwoliłoby to na szybki demontaż i składowanie wszystkich drewnianych elementów wraz z folią w warunkach przedłużających ich trwałość.