Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Ściółkowanie organiczne - zabieg prosty i skuteczny

sciolkowanie organiczne Alternatywą dla ściółek syntetycznych są materiały naturalne. Najczęściej do tego celu wykorzystywane są kora i trociny (zarówno surowe jak i przekompostowane), kompost, przekompostowany obornik lub słoma. Niekiedy w ogródkach działkowych można również spotkać ściółki z tak nietypowych materiałów jak zeschła trawa, opadłe z drzew liście czy igliwie. W porównaniu do folii czy włókniny stosowanie ściółek organicznych przynosi dodatkową korzyść - zachodzący z udziałem mikroorganizmów rozkład tych substancji wzbogaca glebę w dodatkowe ilości składników pokarmowych. Oczywiście ilość uwalnianych makro- i mikroelementów zależy od zasobności danego materiału.

Najcenniejszymi pod tym względem są obornik i kompost, które zawierają znaczne ilości większości niezbędnych do życia roślin składników odżywczych. Materiały te mają właściwości lekko alkalizujące, a zatem ich dodatkową zaletą jest odkwaszający wpływ na glebę. Korzyść ta eliminuje jednak użycie kompostu i przekompostowanego obornika w ściółkowaniu roślin wymagających niskiego odczynu gleby. Mineralizacja kory i trocin uwalnia do gleby jedynie niewielkie ilości dostępnych dla roślin form fosforu, potasu, wapnia i magnezu. Materiały te posiadają odczyn lekko kwaśny, a więc ich stosowanie jest szczególnie zasadne w uprawie gatunków kwasolubnych. Ściółkowanie korą lub trocinami borówki wysokiej, żurawiny, wrzośców czy rododendronów pozwala utrzymać niski odczyn gleby, który jest konieczny dla poprawnego wzrostu i rozwoju tych roślin. Słoma jest uboga w składniki pokarmowe. Jej stosowanie pobudza jednak intensywny rozwój mikroorganizmów glebowych. Tradycyjnym miejscem okrywania gleby słomą są zagony truskawki i poziomki. Rozkładana tu ściółka chroni dodatkowo owoce przed zabrudzeniem oraz w pewnym stopniu ogranicza porażenie ich przez szarą pleśń.

Materiały organiczne używane są najczęściej w ściółkowaniu roślin wieloletnich (rośliny sadownicze, drzewa i krzewy ozdobne). Zabieg ten wydaje się wręcz nieodzowny w przypadku roślin nowo posadzonych. Młode drzewa i krzewy łatwiej się przyjmują i lepiej rosną na nowym stanowisku, jeżeli gleba wokół nich okryta jest warstwą materiału ściółkującego.

Ściółkę najlepiej rozkładać wiosną, gdy gleba zawiera dużo wilgoci a jej powierzchnia wolna jest od chwastów. Wyjątek stanowią uprawy truskawki i poziomki, w których materiał okrywający można rozkładać do momentu zawiązywania owoców.

Aby ściółka zadowalająco spełniała swą rolę, należy ją rozkładać warstwą o grubości ok. 10 cm. Jeżeli dysponujemy odpowiednią ilością materiału, grubość ściółki można zwiększyć do 15-20 cm, co korzystnie wpłynie zwłaszcza na zahamowanie wzrostu chwastów. Wyjątek stanowią tu gleby ciężkie (zlewne), charakteryzujące się stałą wysoką wilgotnością. W tym wypadku nie poleca się rozkładania ściółki warstwą grubszą niż 10 cm, ze względu na możliwość zagniwania materiału organicznego w miejscu stykania się z glebą.Średnica stosowanej wokół roślin ściółki powinna być około 1,5 razy większa od średnicy korony danej rośliny. W uprawie krzewów sadzonych rzędowo (maliny, jeżyny) należy ją rozkładać pasem o szerokości około 1 m. Rozkładając ściółkę należy zachować niewielki odstęp (2-5 cm) od pnia drzewa lub pędów krzewu. Długotrwałe stykanie się kory roślin z wilgotnym materiałem organicznym może powodować wystąpienie na niej chorób. Należy pamiętać, iż w przypadku okrywania gleby ubogim w azot, niekompostowanym materiałem organicznym (kora, trociny czy słoma) należy liczyć się z wystąpieniem tzw. procesu zbiałczania. Mikroorganizmy rozkładające substancję organiczną o niewielkiej zawartości azotu, z braku innych możliwości, wykorzystują do budowy własnego ciała azot znajdujący się w glebie. Jest to więc niekorzystne dla roślin zjawisko, które może wywołać okresowe niedobory tego ważnego makroskładnika. Aby temu zapobiec konieczne jest dodatkowe nawożenie azotowe. Rozsianie dodatkowo około 300 g saletry amonowej lub 200 g mocznika na 100 dm3 ubogiej w ten makroskładnik ściółki pozwoli uniknąć zbiałczania azotu glebowego.

Materiały organiczne mogą być również wykorzystywane do ściółkowania zagonów warzywnych Do tego celu można wykorzystać kompost, przekompostowane trociny i korę lub słomę. Ściółki w warzywniku rozkładane są zazwyczaj późną wiosną lub nawet na początku lata. W okresie tym gleba jest często przesuszona, należy zatem pamiętać o obfitym jej nawilżeniu bezpośrednio przed okryciem. Tylko wtedy rozłożona okrywa warunkuje utrzymanie poprawnej wilgotności gleby przez cały okres wegetacji.

Niekiedy do ściółkowania upraw działkowych wykorzystywany jest również torf, który jest niezastąpionym materiałem do poprawy właściwości fizyko-chemicznych gleby, takich jak zatrzymywanie wody i składników pokarmowych czy poprawa warunków powietrznych. Jego wykorzystanie powinno być jednak racjonalne i przemyślane. Do ściółkowania można przecież używać materiałów, których zapasy są odnawialne.

Ściółkowanie roślin nie jest trudne, a nakłady poniesione na zakup materiału i jego rozłożenie, są niewspółmiernie małe w porównaniu do korzyści jakie przynosi ten zabieg.