Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Uprawa gleb lekkich

uprawa gleb lekkichGleby lekkie i bardzo lekkie stanowią ponad 60% ogółu gleb uprawnych w Polsce. Są to gleby najczęściej utożsamiane z glebami piaskowymi takimi jak: piaski luźne, piaski słabo gliniaste, piaski gliniaste lekkie, piaski gliniaste mocne. Według bonitacyjnej klasyfikacji gruntów ornych, gleby lekkie należą głównie do klasy V i VI. Niewielka ilość przestworów kapilarnych, utrudnia zatrzymywanie wody opadowej w wierzchniej warstwie gleby oraz jej późniejsze podsiąkanie.

Gleby lekkie szybko ogrzewają się w dzień, ale równie szybko ochładzają się w nocy. Właściwości tych gleb takie jak: mała zawartość próchnicy, nadmiar powietrza, częsty niedostatek wody i łatwość przemieszczania się jej po opadach w głąb profilu glebowego, wymuszają odpowiedni sposób wykonywania zabiegów uprawowych.

Najważniejszym zadaniem właściwej uprawy powinna być ochrona gleby przed nieproduktywnym wyparowywaniem wody. W związku z tym należy ograniczać liczbę zabiegów uprawowych poprzez pomijanie uprawek spulchniających, silnie przewietrzających i przesuszających glebę. Głębokość przedzimowego spulchnienia gleby nie ma tutaj istotnego znaczenia, jak dla gleb średnich i ciężkich. Wiosną, ażeby zatrzymać wodę zmagazynowaną w glebie w czasie zimy, należy maksymalnie ograniczyć liczbę zabiegów spulchniających. Najczęściej, w celu przygotowania gleby do siewu wystarczy tylko spulchnić wierzchnią warstwę gleby do głębokości 6-10 cm, bez jej odwracania. Zabieg ten wykonujemy możliwie wcześnie, kiedy zapas wody w glebie jest największy.

Pod względem żyzności, gleby lekkie zaliczamy do gleb ubogich i mało zasobnych w składniki pokarmowe. Żyzność gleb lekkich możemy jednak polepszyć poprzez właściwą uprawę i racjonalne użytkowanie.

Jednym z ważniejszych czynników wzrostu produktywności gleb lekkich jest stałe wzbogacanie ich w substancję organiczną. Dodatek jej powoduje zwiększenie możliwości zatrzymania wody w glebie, jak również umożliwia wzrost kompleksu sorpcyjnego. Taki stan gleby można osiągnąć poprzez dodatek dobrze rozłożonego obornika, torfu wysokiego odkwaszonego, kompostu lub poprzez uprawę i przekopanie nawozów zielonych (roślin poplonowych np.: gorczycy białej, wyki siewnej, facelii). Szczególnie korzystna jest uprawa roślin poplonowych, które można przekopać tuż przed zimą lub pozostawić na polu na zimę. Wiosną przekopujemy rośliny, przykrywając je warstwą gleby, w wyniku czego następuje rozkład substancji organicznej.

Gleby lekkie, które z reguły są glebami kwaśnymi, należy odkwaszać, stosując łagodnie działające formy węglanowe nawozów wapniowych i wapniowo-magnezowych. Do tego celu można stosować kredę nawozową, wapniak mielony rolniczy lub wapno magnezowo-węglanowe.

Gleby lekkie musimy także wzbogacać w składniki pokarmowe. Do nawożenia ich stosujemy ogólnie dostępne nawozy mineralne, których dawki ze względu na słaby kompleks sorpcyjny tych gleb, muszą być mniejsze. Jednakże, aby zaopatrzyć rośliny w niezbędne składniki pokarmowe, należy je nawozić częściej. Taki sposób dawkowania nawozów zapobiega też stratom składników pokarmowych w wyniku ich wypłukiwania do głębszych warstw gleby, poza zasięg korzeni. Do nawożenia przed wegetacyjnego bardzo przydatne są wieloskładnikowe nawozy o przedłużonym działaniu.

Należy stwierdzić, że uprawa gleb lekkich (mimo niewielkich oporów stawianych narzędziom uprawowym) jest trudna i wymaga szczególnej troski o jakość i racjonalność wykonywanych zabiegów. W przypadku posiadania możliwości regularnego nawadniania, plony uprawianych na tych glebach roślin mogą być bardzo duże. Można też wówczas uprawiać bardziej wymagające warzywa.

Zaletą tych gleb jest możliwość uprawy roślin wczesnych, natomiast nie poleca się uprawy roślin wymagających stanowiska zasobnego w wodę i substancję organiczną. Spośród wielu gatunków roślin uprawnych, na glebach lekkich, właściwie nawożonych i uprawianych, dobrze udają się buraki ćwikłowe, marchew, pomidory, szparagi, szpinak, fasola i groch.