Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Wapń w życiu roślin

wapnWapń (Ca) należy do pierwiastków szeroko rozpowszechnionych w przyrodzie. W szeregu składników tworzących skorupę ziemską zajmuje piąte miejsce i stanowi w niej 3,4%. W naszych warunkach klimatycznych najważniejszym źródłem wapnia zarówno w procesie tworzenia się struktury gleby, jak i odżywiania roślin jest węglan wapnia. Duże ilości wapnia ulegają wymyciu z gleb i z wodami rzek i cieków podziemnych są unoszone do mórz. Ze względu na wypłukiwanie, w górnych warstwach naszych gleb są bardzo niewielkie ilości tego składnika, głównie w kompleksie sorpcyjnym.

Najsilniej jest on przytrzymywany w glebie przez substancję próchniczną, w wyniku zarówno jej dużej pojemności sorpcyjnej względem kationów jak i tworzeniem połączeń chelatowych z wapniem przez niektóre związki organiczne wchodzące w skład próchnicy (chelaty są to związki organiczno-mineralne utworzone w wyniku połączeń związków organicznych z kationem metalicznym). Wapń znajdujący się w kompleksie sorpcyjnym może przechodzić do roztworu glebowego skąd jest pobierany przez rośliny w strefie bezpośrednio otaczającej korzenie. Stwierdzono, że korzenie roślin nie wnikają w te warstwy gleby, które są pozbawione wapnia, mimo że wszystkie inne niezbędne warunki do życia są spełnione.

Dodatnie działanie wapnia na glebę - jako na środowisko odżywcze roślin - związane jest głównie z jego rolą w regulowaniu kwasowości (pH gleby) oraz utrzymaniem odpowiedniej, korzystnej dla roślin struktury gleby a co za tym idzie - wpływem na stosunki wodne i powietrzne gleby. Te właściwości gleby oddziaływują na plon roślin.

Pobieranie wapnia przez rośliny przebiega znacznie wolniej niż azotu, potasu czy fosforu. Jest on roślinom niezbędny do budowy ścian komórkowych, w których zostaje trwale unieruchomiony. Nie może przemieszczać się do innych części roślin i być użyty do budowy ścian nowych komórek. Tak więc brak stałych „dostaw” wapnia może zahamować formowanie się nowych korzeni i liści. Niezdolność do wzrostu, występująca u roślin cierpiących na brak wapnia, uniemożliwia roślinom korzystanie z innych, potrzebnych im składników zawartych w określonej objętości gleby. Zewnętrznym objawem niedoboru wapnia - oprócz słabego wzrostu - są poskręcane blaszki liściowe i zamierające stożki wzrostu. Ponieważ wapń jest w roślinie bardzo mało ruchliwy, objawy występują na najmłodszych liściach i są one częściowo wynikiem toksycznego wpływu glinu i manganu, które w kwaśnym środowisku występują w nadmiarze. W warunkach polowych, z niedostatkiem wapnia spotykamy się jedynie na glebach bardzo kwaśnych. Są jednak rośliny szczególnie wrażliwe na niską zawartość wapnia w glebie. U pomidorów i papryki występuje początkowo pociemnienie skórki, a następnie pojawiają się brązowe, wklęsłe plamy, które powiększając się, obejmują niekiedy połowę powierzchni owocu. Chorobę tę nazywa się suchą zgnilizną wierzchołkową owoców. U jabłoni, na owocach o niskiej zawartości wapnia pojawiają się kilkumilimetrowej średnicy zagłębienia o intensywnie zielonej barwie, która z czasem brązowieje, a nawet staje się prawie czarna. Objawy te składają się na chorobę zwaną gorzką plamistością podskórną. Do wrażliwych na niedostatek wapnia należy też dynia, słonecznik, groch i soja.

Nadmiar wapnia zdarza się na glebach wapiennych, zasadowych z natury lub przewapnowanych. Rośliny rosnące na takich glebach cierpią najczęściej na niedobór żelaza, manganu i boru, ponieważ składniki te przechodzą w związki nierozpuszczalne. Także przyswajalność dla roślin związków fosforu przy nadmiarze jonów wapniowych jest znacznie ograniczona. Nadmiar wapnia wywiera niszczący wpływ na strukturę gruzełkowatą gleby a większy dostęp tlenu w tych warunkach powoduje szybszy rozkład substancji organicznej i zubożenie gleby w próchnicę, co znacznie pogarsza fizyczne właściwości środowiska glebowego roślin.

Sprawdź ranking preparatów wspomagających erekcję.
aptekamezczyzny.pl