Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Jak rozpoznać, że rośliny głodują?

chloroza liści kiedy rośliny głodująZapotrzebowanie roślin na mikroelementy jest niewielkie, pomimo to w warunkach polowych niejednokrotnie obserwuje się objawy wskazujące na niedobór tych składników. Przyczyną niedoborów jest najczęściej mała dostępność mikroelementów wynikająca z uprawy roślin na glebach alkalicznych, rzadko nawożonych obornikiem czy nadmiernie wilgotnych. Objawy niedoboru żelaza, podobnie jak boru, miedzi i manganu, występują zazwyczaj na najmłodszych częściach rośliny. Wynika to z małej ruchliwości tych składników, to jest z wolnego ich przemieszczania się z liści starszych do młodszych. Dla większości roślin warzywnych charakterystycznym objawem niedoboru żelaza jest chloroza (żółknięcie) międzyżyłkowa liści wierzchołkowych. Rośliny sadownicze w warunkach deficytu żelaza dodatkowo przedwcześnie zrzucają liście, nawet już w połowie sierpnia.

Niedobór miedzi powoduje zahamowanie wzrostu pędów oraz chlorozę na brzegach liści. U marchwi brak tego składnika objawia się odbarwieniem, zwijaniem i zasychaniem brzegów liści oraz zaburzeniami we wzroście i wybarwieniu korzeni. U pomidorów pierwszym objawem braku miedzi jest więdniecie wierzchołków w warunkach dużej intensywności światła. Niedobór miedzi u sałaty objawia się zahamowaniem wzrostu, liście stają się wąskie i filiżankowato wygięte. Na niedobór miedzi szczególnie wrażliwe są rośliny strączkowe (groch, fasola). Charakterystycznym objawem niedoboru jest skrócenie łodyg, słabe wykształcanie strąków i nasion, a także obumieranie części wierzchołkowej. U roślin sadowniczych chlorozom towarzyszy zniekształcenie liści, które staja się wąskie i łyżeczkowało wygięte. Nierzadko część szczytowa liści zamiera, a blaszki stają się postrzępione.

W warunkach polowych niedobór manganu najczęściej spotykany jest u takich roślin warzywnych jak burak, fasola, groch, kapusta. Pierwsze objawy braku tego składnika widoczne są u większości gatunków roślin na młodych liściach w postaci tzw. cętkowanej chlorozy, obejmującej tkanki pomiędzy nerwami liści, przy czym nerwy nawet najdrobniejsze pozostają zielone. Na niedobór manganu szczególnie wrażliwe są brzoskwinie, czereśnie, jeżyny, maliny, natomiast rośliny jagodowe rzadko wykazują objawy deficytu tego składnika. Brak manganu w postaci chlorozy liści u takich gatunków jak: jabłoń, śliwa, brzoskwinia, malina widoczny jest na liściach starszych, natomiast u innych roślin sadowniczych może pojawiać się na liściach różnego wieku. Przy silnym niedoborze liście opadają (szczególnie wierzchołkowe), a owoce wybarwiają się nieprawidłowo.

Zapotrzebowanie większości roślin na molidben jest niewielkie. Wyjątek stanowią warzywa kapustne i strączkowe, których wymagania są większe. Dostępność molibdenu w porównaniu z innymi mikroelementami wzrasta w miarę wzrostu odczynu środowiska glebowego, stąd też jego niedobór ujawnia się u roślin uprawianych na glebach zakwaszonych. Objawy deficytu molibdenu widoczne są najwcześniej na liściach starszych, a w dalszej kolejności na młodszych. Są to chlorozy, które w zależności od gatunku obejmują różną powierzchnię liścia. U ogórków chloroza obejmuje tylko brzegi, u sałaty dodatkowo występuje pomiędzy nerwami liści. Z kolei u roślin motylkowych przebarwienia pojawiają się na całym liściu, natomiast u pomidorów chloroza ma postać cętkowań występujących pomiędzy żyłkami liści. U kalafiorów niedobór molibdenu został określony jako choroba fizjologiczna o nazwie biczykowatość kalafiorów. Długotrwały głód tego składnika powoduje niewykształcanie się blaszki liściowej. W konsekwencji wyrastają tylko nerwy środkowe podobne do biczyska.

Niedobór molibdenu u cebuli sprawia, że siewki są wiotkie, a końce szczypioru zamierają. U marchwi głód molibdenu powoduje stopniową zmianę zabarwienia liści na jasnozieloną, następnie na żółtą, a przy pogłębiającym się niedoborze liście mogą być białe. U roślin ozdobnych chlorozom wywołanym niedoborami molibdenu towarzyszy często deformacja młodych liści. U roślin sadowniczych objawy niedoboru molibdenu występują niezmiernie rzadko.

Wymagania warzyw kapustnych (kapusta, kalafior), a także korzeniowych (burak) w stosunku do boru należą do wysokich. Niedobór boru spotyka się najczęściej na glebach węglanowych próchnicznych, podmokłych oraz glebach świeżo wapnowanych. U kapusty w warunkach deficytu boru młode liście sercowe początkowo przyjmują zabarwienie jasnozielone, po czym grubieją, sztywnieją i stają się kruche, a ich wzrost jest zahamowany. Przy ostrym niedoborze najmłodsze liście oraz wierzchołek wzrostu brunatnieją i obumierają, a rośliny nie zawiązują główek. U kalafiorów niedobór boru wywołuje brunatnienie róż, widoczne w postaci brunatnych plam. Niedożywienie tym składnikiem powoduje u buraka obumieranie liści sercowych, przy czym obumierają najmłodsze liście oraz wierzchołek wzrostu. Objawy obejmują także korzeń buraka, który początkowo czernieje, po czym zaczyna zamierać miąższ korzenia w pobliżu szyjki. Zmiany te zostały określone jako choroba fizjologiczna buraka, tj. zgorzel liści sercowych i zgnilizna korzeni. Pierwsze objawy niedostatku boru na owocach jabłoni czy gruszek widoczne są w postaci małych ciemnozielonych, wodnistych plamek, które z czasem brunatnieją stając się suche i skorkowaciałe. Na owocach pestkowych zapadnięte, lekko brunatne plamy podobne są do oparzeń słonecznych. Częstym objawem braku boru u moreli, brzoskwiń i śliw jest pękanie owoców.

U roślin warzywnych objawy niedoboru cynku występują rzadko. U roślin jednoliściennych np. cebuli, początkowo na dolnych liściach pojawiają się pomiędzy żyłkami żółte smugi, które z czasem przechodzą w nekrozy. Dodatkowo rośliny cebuli karłowacieją, zmieniając swój pokrój. Podobne przebarwienia liści występują u roślin dwuliściennych, np. fasoli. Wzrost liści jest nierównomierny, w wyniku czego brzegi ich są pofałdowane. U pomidora długotrwały deficyt cynku dodatkowo powoduje zaginanie ogonków liściowych do dołu. U roślin sadowniczych w warunkach deficytu cynku, obok charakterystycznej chlorozy międzyżyłkowej lub brzegowej, występuje karłowacenie pędów jednorocznych lub dwuletnich, a także tworzą się rozetki liściowe na końcach pędów.