Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Kompozycje z trwałych części roślin

Suche kompozycje

Liście, owoce, nasiona i pędy wielu roślin drzewiastych nadają się do kompozycji suchych. Jest to materiał stosunkowo trwały i odpowiednio przygotowany może stanowić interesujące uzupełnienie kompozycji z zasuszonych roślin zielnych. Preparowane gałęzie drzew nie wymagają żadnych dodatków i zachowują ładny wygląd nawet przez kilka lat. Ulistnione gałęzie i pojedyncze liście preparuje się w glicerynie. Gałęzie najlepiej ścinać w miesiącach letnich od lipca do połowy września. Liście powinny być w pełni rozwinięte, zdrowe, nie uszkodzone przez szkodniki czy choroby. Nie nadają się do tego celu zarówno liście młode, które mogą się marszczyć jak i liście stare, które mogą opadać z gałązek w czasie preparowania.

Do preparowania najbardziej przydatne są gałęzie drzew i krzewów o liściach pojedynczych, np. berberysu, brzozy, bukszpanu, dębu, buka, magnolii, oliwnika, ligustru, lipy i wielu innych. Gorzej preparują się w glicerynie gałęzie z liśćmi złożonymi, np. kasztanowców, robinii (akacji), itp. Liście takie pobierają glicerynę mniej równomiernie, ale zebrane w odpowiednim czasie poddają się także preparowaniu. Najlepiej preparują się gałęzie długości około 0,5 m.

Świeżo ścięte gałęzie trzeba oczyścić a liście umyć w ciepłej wodzie, ich końce przycina się ukośnie i rozszczepia na długości 4-5 cm, aby lepiej pobierały roztwór gliceryny. Po przycięciu gałęzie trzeba szybko wstawić do roztworu gliceryny, który składa się z jednej części gliceryny rozpuszczonej w 2 częściach gorącej wody. Do roztworu można dodać 0,6 g/l soli kuchennej, która przyspiesza pobieranie gliceryny. Wodę z gliceryną miesza się aby gliceryna nie osiadała na dnie naczynia i nie zapychała naczyń przewodzących wodę w pędach. Gałęzie wstawia się do ostudzonego roztworu. Można je jeszcze dodatkowo opryskać roztworem gliceryny (bez soli kuchennej), co przyspieszy preparowanie.

Warunkiem pobierania roztworu gliceryny jest odparowywanie wody przez liście. Z tego względu naczynia z gałęziami stawia się w miejscach suchych, widnych, o temperaturze pokojowej. Preparowanie trwa zwykle 1-3 tygodnie. Cienkie liście preparują się szybciej. Gałęzie wyjmuje się z roztworu gdy powierzchnia liści zaczyna nabierać delikatnego połysku. Gotowe liście są miękkie i nie wysychają.
Zbyt długie przetrzymywanie gałęzi w roztworze powoduje wydostawanie się nadmiaru gliceryny na skórkę liści. Lepką powierzchnię szybko pokrywa kurz. W czasie preparowania liście zmieniają barwy, stają się bordowe, ciemnozielone, brązowe. Zabarwienie zależy od gatunku, terminu zbioru gałęzi i czasu preparowania. Gdy gałęzie są już odpowiednio nasączone gliceryną, wyjmuje się je z roztworu i rozkłada na papierze aby przeschły. Zwykle są dość trwałe, gdy zakurzą się, można je delikatnie umyć i ponownie wysuszyć. Niektóre zachowują walory dekoracyjne nawet przez kilka lat.

Można także preparować pojedyncze liście. Zanurza się je w glicerynie wymieszanej z gorącą wodą w stosunku pół na pół. Do roztworu można dodać trochę bejcy do drewna czy innych barwników rozpuszczalnych w wodzie aby otrzymać pożądaną barwę. Liście cienkie nasiąkają gliceryną po około 5 dniach, liście grube dopiero po około 3 tygodniach.

Do kompozycji suchych nadają się także szyszki, np. modrzewia, świerka, sosny, daglezji. Nieprzydatne są szyszki jodły, ponieważ szybko się rozsypują. Interesujące są także owocostany wielu roślin, np. przypominające szyszeczki owocostany olszy, puszyste owocostany powojnika i perukowca, kolbowate owocostany sumaka. Można je wykorzystać do kompozycji w stanie naturalnym lub ufarbować czy wybielić. Szyszki i grube owocostany bieli się w 33% wodzie utlenionej (perhydrol). Perhydrol ma właściwości żrące, do bielenia trzeba założyć okulary, rękawice i odzież ochronną. Czas bielenia szyszek i innego materiału zależy od jego grubości i składu chemicznego. Stopień wybielenia trzeba co pewien czas sprawdzać i wyjąć materiał z roztworu gdy tylko osiągnie pożądany kolor. Bielenie szyszek w ten sposób trwa ok. 5-6 tygodni. Naczynie powinno być przykryte. Po wybieleniu trzeba szyszki opłukać wodą i zanurzyć w czystej wodzie na przynajmniej 3 godziny, a później wysuszyć. Szyszki sosny można poprzecinać w poprzek na plastry aby otrzymać okwiaty różnej wielkości.

Do kompozycji suchych nadają się także gałązki ze skrzydlakami, np. klonów, wiązów, parczeliny trójlistkowej, bożydrzewu, gałązki z torebkami nasiennymi żylistka, jaśminowca, kłokoczki, trzmieliny, gałązki ze strąkami lub łuszczynami, np. glediczji, robinii, katalpy. Można je również farbować, złocić czy srebrzyć, a także bielić, podobnie jak szyszki, dobierając indywidualnie czas bielenia. Pojedyncze skrzydlaki, strąki czy torebki mogą być używane do kompozycji płaskich.

Zastosowanie znajdują także pędy wielu drzew i krzewów, np. barwione gałązki brzozy, zielone, jednoroczne pędy karagany, czerwone lub żółte pędy odmian derenia białego i rozłogowego, ciemnozielone szczodrzeńca (żarnowca), jaskrawozielone złotlinu, złocistożółte wierzby białej odm. zwisającej, pomarańczowożółte leszczyny pospolitej odm. żółtolistnej. Interesujące kształty mają pędy leszczyny pospolitej odm. skręconej i wierzby mandżurskiej odm. pogiętej. Z pędów tej ostatniej dość łatwo usunąć korę. Uzyskuje się w ten sposób pędy białe, które można też farbować. Wykorzystuje się także pędy pnączy, np. aktinidii, kokornaku, dławisza, chmielu i in. Owija się je spiralnie wokół prętów lub kołków i po zasuszeniu otrzymuje spirale o różnej średnicy.

Tags: suszone rośliny