Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Doceńmy dżdżownice

Dżdżownica

Dżdżownice żywią się resztkami roślin wciągając je z powierzchni w głąb gleby. W trawieniu tych resztek pomagają im bakterie zasiedlające ich przewód pokarmowy. Wydaliny dżdżownic sklejają cząstki gleby nadając im gruzełkowatą strukturę. Cząstki gleby już w jelitach dżdżownic są cementowane przez substancje stabilizujące wytwarzane przez bakterie, które następnie rozwijają się również w wydalinach.

Struktura tych agregatów w dalszym ciągu jest utrwalana przez rozwój w nich strzępków grzybów. Drążone przez dżdżownice korytarze tworzą wentylacyjne kanały gleby. Stwierdzono, że łączna masa dżdżownic występujących na 100 m2 łąki w gospodarstwie ekologicznym wynosi ponad 15 kg, podczas gdy na 100 m2 gleby na gruntach ornych w gospodarstwie konwencjonalnym tylko około 0,2 kg. W ciągu roku na powierzchni 100 m2 dżdżownice potrafią "przepuścić" przez swój przewód pokarmowy 900-1000 kg. gleby.

Rozkład biomasy dżdżownic i ich wydalin zwiększa dostępność składników pokarmowych roślin w glebie. Najlepiej poznany jest wpływ działalności dżdżownic w przyswajaniu azotu. Łączna ilość azotu z wydzielin i z martwych tkanek dżdżownicy ziemnej sięga około 1 kg/ 100 m2/rok, co stanowi kilkakrotnie więcej niż ilość zatrzymywana w ciągu roku przez drzewa rosnące na tej powierzchni. Wydaliny dżdżownic zawierają zwykle więcej wymiennego wapnia, potasu oraz przyswajalnego fosforu niż otaczająca je gleba.

W ogrodach działkowych i przydomowych największe znaczenie przypisuje się dżdżownicy ziemnej, która drąży chodniki pionowo, a nie poziomo i jest spośród dżdżownic naszej strefy klimatycznej wyjątkowo żarłoczna. Żywiąc się resztkami roślin porażonych przez zimujące na nich patogeny i szkodniki ogranicza ich występowanie w następnym sezonie. Można wymienić kilkanaście takich przykładów. Niekwestionowanym przykładem może być grzyb Venturia inaequalis, wywołujący parcha jabłoni, którego otocznie z zarodnikami workowymi znajdują się na opadłych liściach, a zarodniki konidialne na pędach. Jeśli w ogrodzie jest wystarczająca liczba dżdżownic mogą one częściowo lub w całości usunąć opadłe jesienią liście do momentu wiosennego nabrzmiewania pąków, a pierwotna infekcja może nastąpić z konidialnych zarodników grzyba. W jednym z doświadczeń umieszczono liście jabłoni o masie 20 kg/100 m2 pod siatką w sadzie zawierającym w glebie około 160 g dżdżownicy ziemnej. Po dwóch miesiącach tylko 14 liści na 1000 nie zostało zagrzebane przez dżdżownice. W interesie działkowca leży więc dbałość o dżdżownice, które mogą przyczynić się do polepszenia żyzności gleby oraz zmniejszenia zagrożenia niektórymi chorobami i szkodnikami. Dlatego należy świadomie wpływać na aktywność dżdżownic. Możliwość funkcjonowania dżdżownic w środowisku, jak i innych zwierząt, jest uwarunkowana zapewnieniem im pożywienia, wody i ochrony przed niepomyślnymi warunkami. Jeśli zostanie to spełnione, populacja dżdżownic będzie rozwijać się.

Drzewa owocowe dostarczają dużej ilości pożywienia dla dżdżownic (opadłe liście, kwiaty, młode zawiązki, łuski okrywające pąki oraz ścięte i rozdrobnione pędy). Organiczne nawożenie jest również źródłem pożywienia dla dżdżownic. Nawożenie mineralne stosowane w ekstremalnie wysokich dawkach może być szkodliwe dla dżdżownicy ziemnej. W dłuższym okresie szkodliwe dla nich są tylko te nawozy mineralne, które zwiększają zakwaszenie gleby.

Tags: nawożenie organiczne, dżdżownica