Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Oszczędne podlewanie

mikronawodnieniaPod pojęciem oszczędne nawadnianie należy rozumieć precyzyjny sposób podawania wody. Polega to na tym, że wodę dostarczamy bezpośrednio pod rośliny i zapewniamy nawilżenie tylko tych miejsc gdzie znajduje się główna strefa korzeniowa roślin. Takie systemy nawadniające nazywane sa mikronawodnieniami. Nie wymagają one dużych ciśnień, pracują już od 0,6-1,5 bara (ciśnienie 2-3 razy mniejsze niż zwykle w sieci wodociągowej). Są one zatem oszczędne pod względem zużycia wody i poboru energii. Do zalet instalacji mikronawodnieniowej należy też dodać możliwość łatwego zamontowania automatycznego sterowania oraz dozownika do podawania rozpuszczalnych nawozów.

Przy oszczędnych systemach nawadniania głównym problemem jest zapewnienie czystej wody. Do nawadniania należy używać wody wolnej od zanieczyszczeń mechanicznych i o niskiej zawartości związków, które tworzą osady mogące zatykać małe otwory emiterów (końcówek rozprowadzających wodę). W tym przypadku wymagane jest częstsze doglądanie i czyszczenie filtrów. Zawartość żelaza w wodzie nie może przekraczać 0,2-0,3 mg/l, a manganu 0,1 mg/l.

Stosując technikę mikronawadniania, można wybierać spośród trzech systemów dostarczania wody:

- punktowe, wykonywane przy użyciu kroplowników i kapilar, które są przeznaczone głównie do nawadniania indywidualnego roślin, drzew i krzewów;

- liniowe, realizowane przy pomocy linii kroplujących, węży pocących i perforowanych węży zraszających, znajdują one zastosowanie w nawodnieniach wąskich upraw rzędowych;

- mikrozraszanie powierzchniowe otrzymuje się przy pomocy mikrozraszaczy, które zapewniają delikatne zraszanie małych powierzchni o różnych kształtach.

Punktowe nawadnianie kropelkowe montuje się pod każdą rośliną lub kępką małych roślin. Kroplowniki lub kapilary umieszcza się tuż nad powierzchnią gleby tak aby krople wyciekającej wody spadały z niedużej wysokości i nawilżały glebę w bezpośrednim zasięgu systemu korzeniowego roślin. Większe rośliny ozdobne, a w szczególności krzewy i drzewa wymagają dwóch lub trzech kroplowników. Pod względem wydajności wody spotykamy dwie grupy kroplowników. Jedna z nich posiada regulowaną wielkość wypływu wody np. przy ciśnieniu 1 bara może wydatkować od 0 do 40 l/h. Druga zaś charakteryzuje się tym, że każdy typ kroplownika ma przypisaną stałą wydajność np. 2 l/h, 3 l/h, 4 l/h, lub 8 l/h. Obecnie na rynku są dostępne kroplowniki wyposażone w kompensację ciśnienia, tzn. ich wydatek nie zależy od ciśnienia panującego w sieci zasilającej. Jest to szczególnie korzystne w przypadku wahań ciśnienia w sieci wodociągowej. Innymi emiterami kroplującymi są kapilary. Składają się one z wężyka o średnicy ok. 4 mm i dławika wraz z filtrem. Dławik wymusza zawirowania przepływu wody (turbulencje) przez co zapobiega tworzeniu się osadów i stabilizuje wydatek wody.

Liniowe nawodnienia kroplowe stosujemy do podlewania truskawek, ogórków (roślin wrażliwych na zwilżanie liści), do nawadniania krzewów owocowych, a także innych upraw rosnących w rzędach. Linie kroplujące rozwija się i układa pod roślinami wzdłuż rzędu. Montaż jest łatwy i są one niezawodne w działaniu. Linie kroplujące posiadają wmontowane na stałe - wewnątrz węża - na całej swojej długości emitery nawadniające w ściśle określonych odległościach. Poszczególne typy linii różnią się wydatkami z jednego punktu kroplującego i odległością pomiędzy emiterami. Przykładowo: linia kroplująca może mieć średnicę 16 mm i posiada punkty nawodnieniowe w odstępach co 10-60 cm i odpowiednio wydatki wody na odcinku 1 m od 7,5 l/h do 2,1 l/h. itp. Dobierając wydatki i rozstaw kroplowników należy sugerować się rozstawem roślin w rzędzie i wymaganiami wodnymi roślin.

Pewną odmianą linii kroplujących są tzw. węże pocące się. Zaletą ich jest to, że mogą pracować zarówno pod jak i na powierzchni gleby. Woda wypływa z nich na całej długości w formie kropel. Najczęściej spotykamy węże o długości od 7,5 m do 50 m. Wąż pocący posiada również zawór regulujący przepływ wody.

Do liniowego nawadniania można również użyć perforowane węże zraszające. Są one wykonane w formie płaskich trzykomorowych przewodów. Dzięki swej płaskiej powierzchni bez trudu dają się układać na trawniku w pobliżu żywopłotu lub wzdłuż rabat kwiatowych. Zraszanie jest bardzo delikatne. Taki wąż można ułożyć na glebie odwrotną stroną. Wypływ wody będzie skierowany do powierzchni gleby. Unikniemy wówczas zraszania liści roślin nawadnianych i polewania ścieżek i chodników. Dla lepszego umocowania węża można go przycisnąć kilkoma klamrami z drutu.

Mikrozraszanie zapewnia bardzo delikatny drobnokroplisty opad. W tej grupie urządzeń nawadniających występują małe zraszacze o zasięgu zraszania od 0,5 do 3 m. Wśród mikrozraszaczy występuje cały szereg miniaturowych zraszaczy pracujących przy ciśnieniu ok. 1,5 bara, które zapewniają wydatek wody około 1-2 l/min.

Sterowniki zwane często komputerami wodnymi to elektroniczne zegary czasowe połączone z elektrozaworem. Zapewniają one automatyczne uruchamianie nawadniania w zaplanowanych przez nas cyklach czasowych. Sterownik należy zamontować do kranu czerpalnego. Do sterownika zaś podłączamy węże z emiterami. Po całkowitym otwarciu kranu czerpalnego, rolę otwierania i zamykania zaworu przejmuje sterownik automatycznie załączając i wyłączając nawadnianie. Do sterownika można podłączyć także (wyposażenie dodatkowe) czujnik wilgotności gleby jak również czujnik deszczu. Przerywają one zaprogramowane przez nas wcześniej nawadnianie gdy zaczyna padać deszcz lub gleba jest nadmiernie nawilgocona. Wprowadzając do sterownika dane o czasie nawadniania należy pamiętać o tym, że czas każdorazowego nawadniania w systemach mikronawodnień powinien być dłuższy niż przy użyciu klasycznych zraszaczy ogrodowych.