Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Powojnik tangucki

Powojnik tangucki

Powojnik tangucki (Clematis tangutica) odróżnia się wyraźnie żółtymi kwiatami od dość często już u nas uprawianych powojników wielkokwiatowych, wśród których odmian o takiej barwie kwiatów nie ma. Obecność jego w ogrodzie przyczynia się do wzbogacenia palety barw powojników, ale także do wydłużenia kalendarza kwitnienia tych pięknych pnączy, bowiem powtarza on zwykle kwitnienie późnym latem i jesienią.

Kwiaty na początku są dzwonkowate, długości do około 5 cm, lekko zwisające, osadzone pojedynczo na końcach długich szypułek, na ogół intensywnie żółte. W miarę rozkwitania otwierają się coraz szerzej i osiągają średnicę do 8 cm. Obfite kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec, jesienne jest mniej intensywne. W miarę upływu czasu kwitnienia kwiaty stają się jasnozłocisto-żółte lub słomkowożółte. Od lipca do grudnia ozdobą tej rośliny są także oryginalne puszyste perukowate kwiatostany. Tworzą je długie znamiona słupków, pokryte gęsto srebrzystymi włoskami. Po zasuszeniu można je użyć do zimowych kompozycji kwiatowych, tzw. suszek.

Powojnik tangucki rośnie silnie, bywa że jest zaborczy. Jego cienkie pędy osiągają 4-5 m długości. Jest u nas całkowicie odporny na mróz i może być sadzony w całym kraju. Jego cenną zaletą jest duża zdrowotność, czyli nie podleganie chorobom uwiądu, które nierzadko dziesiątkują liczne odmiany powojników wielkokwiatowych. Ponadto ma skromne wymagania glebowe (chociaż na glebach żyźniejszych jest bardziej okazały) i zadowalająco znosi suszę. Służyć może do osłony murów, siatek ogrodzeniowych oraz miejsc mało efektownych.

Odmiana drobniejsza - C. tangutica var. obtusiuscula pochodzi z północno-zachodnich Chin. Kwiaty ma mniejsze, do 3 cm długości, z działkami okwiatu mniej zaostrzonymi. W handlu u nas dostępne są również dwie odmiany ogrodowe: "Aureolin" - o kwiatach ciemnożółtych i większych niż u gatunku oraz "Helios" - o kwiatach jasnożółtych, otwierających się szeroko i bardzo długim kwitnieniu. W Stanach Zjednoczonych znana jest także odmiana "Bill MacKenzie" - silnie rosnąca, o dużych intensywnie żółtych kwiatach.

W warunkach amatorskich omawiany powojnik można łatwo rozmnożyć z odkładów poziomych lub powtarzanych oraz z nasion. Dojrzałe nasiona (a właściwie owoce) zebrane późną jesienią, przechowane w wilgotnym piasku bądź nawet na sucho, wysiane w marcu-kwietniu do inspektu lub do gruntu kiełkują w dużym procencie po trzech-czterech tygodniach. Najsilniejsze siewki wczesną jesienią nadają się do sadzenia na miejsce stałe. Powojnik tangucki dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych. Aktywnie wspina się na podporach, czasami wymaga jednak przywiązania do nich.

Glebę zaleca się wyściółkować korą sosnową. Młode rośliny w pierwszym roku uprawy przycina się na wysokości około 30 cm od podłoża. Zabieg wykonuje się od końca lutego do początku kwietnia. U roślin starszych w pierwszej kolejności wycina się pędy z rozmaitych powodów zaschnięte, a żywe przycina się na wysokości około 1 m nad powierzchnią gleby. Inne zabiegi pielęgnacyjne są podobne do opisanych przy prezentacji powojnika górskiego.

Tags: powojnik