Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Rodzina zawilców w uprawie na działce

zawilec-ogrodowy blog orgodniczyZanim na drzewach i krzewach w pełni rozwiną się liście, w lesie już pojawiają się kwieciste dywany kwitnących zawilców i przylaszczek. Wówczas budzi się w nas pragnienie posiadania choćby małego skrawka podobnego ogrodu. Na małych powierzchniach działek jest to możliwe tylko wtedy, gdy będziemy tworzyć kompozycje z wielu roślin, w tym z rodziny zawilców.

Zawilce kojarzą nam się przede wszystkim z kwitnącym wczesną wiosną zawilcem gajowym (Anemone nemorosa), rosnącym pospolicie na obrzeżach lasów i w parkach. Nazwa łacińska została mu nadana już w starożytności i wywodzi się od greckiego słowa anemon co oznacza wiatr. Nazwany tak został zapewne dlatego, że płatki kwiatów są łatwo przez wiatr odrywane. Termin kwitnienia zawilca gajowego przypada na koniec marca i kwiecień. Jest to gatunek, który lubi żyzne, próchniczne i przepuszczalne gleby. Innym, mniej już znanym i rzadziej spotykanym gatunkiem jest zawilec jaskrowaty (Anemone ranunculoides), kwitnący w tym samym okresie co gajowy. Osiąga podobne rozmiary i ma takie same liście, ale kwitnie na żółto. Ma też podobne wymagania siedliskowe. Jeszcze rzadszy jest zawilec wielkokwiatowy (Anemone sylvestris), który rośnie w widnych zaroślach na obrzeżach lasów, na glebach obfitujących w wapń. Osiąga większe rozmiary niż wcześniej wspomniane gatunki, dorastając do 40 cm wysokości. Ma większe kwiaty, do średnicy 6 cm i kwitnie później, najczęściej w maju. Ma także dość wysokie wymagania siedliskowe. Najlepsza dla niego jest gleba próchniczna, przepuszczalna i obfitująca w wapń. Gatunek ten może rosnąć na stanowiskach słonecznych i lekko zacienionych.

To najbardziej znane gatunki z rodzaju Anemone, ale jest jeszcze kilka innych, które uprawia się na działce rzadziej jak np. zawilec japoński (Anemone japonica), a właściwie mieszańcowy ponieważ powstał z krzyżówki dwóch dalekowschodnich gatunków. Od innych zawilców różni się tym, że zakwita jesienią - przeważnie w sierpniu i    wrześniu. Osiąga duże rozmiary do 150 cm wysokości i ma duże, białe kwiaty, średnicy 6-7 cm.

W uprawie znana jest odmiana "Prinz    Heinrich" o słabszym    wzroście, około 30-40 cm i ciemnoczerwonych pełnych kwiatach (można ją często kupić przy okazji różnych kiermaszy i wystaw ogrodniczych). Najtrudniejszy w uprawie jest południowoeuropejski zawilec blanda (Anemone blanda), który rośnie w Grecji i Azji Mniejszej. Jest trudniejszy w uprawie, ponieważ nie całkiem dobrze zimuje w naszym klimacie i na zimę powinien być okrywany lub sadzony w pojemnikach. Wtedy doniczki można schować na czas zimy w chłodnym miejscu. Zawilec ten dorasta do 15 cm wysokości, kwitnie w kwietniu, najczęściej na niebiesko, ale także na biało i różowo. W uprawie jest dość wymagający, a więc gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna i żyzna. W handlu spotyka się często odmiany zawilców pochodzenia mieszańcowego jak np. Anemone 'The Caen' o kwiatach pojedynczych i Anemone 'St Brigide', o kwiatach pełnych.

Z zawilcami spokrewnionych jest wiele innych bylin, które należą do tej samej rodziny i często uprawiane są na naszych działkach np. przylaszczki, sasanki, ciemierniki czy jaskry. Jaskry uprawia się rzadko, chociaż wiele tych roślin rośnie pospolicie w naszym kraju na wilgotnych łąkach i przydrożach jak choćby jaskier ostry (Ranunculus acriś). W ogrodach uprawia się jego odmianę 'Multiplex' o żółtych, pełnych kwiatach. Rośliny te lubią żyzne i dostatecznie wilgotne gleby. Można je nawet uprawiać nad brzegami oczek wodnych, choć wcale nie oznacza to, że gleba jest tam rzeczywiście wilgotna. Przeważnie jest taka sama jak na całej działce, gdyż oczka są dokładnie izolowane i woda nie przesiąka do gleby. Odmiana ta zakwita w maju.

Mniej znanym gatunkiem także zakwitającym wcześnie na wiosnę jest jaskier alpejski (Ranunculus alpestris). Dorasta do 10 cm tworząc małe kępki. Liście są ciemnozielone, błyszczące, a kwiaty białe do 2 cm średnicy. Ten gatunek może być uprawiany na skalniaku, na glebie wapiennej, żyznej i przepuszczalnej.
Uzupełniając zestawienia bylin spokrewnionych z zawilcami warto wspomnieć o pełniku europejskim (Trohus europaeus), który dorasta do 60 cm. Kwitnie na żółto w okresie maja. Natomiast inny gatunek - pełnik niski (T. pumilius) może być uprawiany w ogrodzie skalnym. Zestawienia zawilców w zacienionych częściach działki może uzupełniać fioletowo kwitnąca przylaszczka (Hepatica nobilis) i żółto kwitnący ziamopłon wiosenny (Ficaria verna).

Natomiast wspaniałą rośliną nad wodę lub nawet do płytkiej wody jest knieć błotna potocznie nazywana kaczeńcem (Caltha palustris). Cenna jest jej odmiana 'Multiplex' o pełnych kwiatach podobnych do wspomnianego wcześniej jaskra.Szczególnie