Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Byliny zamiast trawnika

byliny-rozchodnik rosliny ozdobneRóżnorodna i bardzo liczna grupa roślin ozdobnych zwana bylinami obejmuje gatunki różniące się pokrojem, wysokością, porą kwitnienia, kształtem kwiatów i niezwykłą gama kolorów. Rośliny te różnią się także wymaganiami. Uprawa i pielęgnacja jednych jest łatwa, inne zaś są kłopotliwe w uprawie i wrażliwe na otaczające warunki siedliska. Jedne kwitną bardzo obficie i są długo dekoracyjne, inne mają mniej kwiatów lecz zdobią działkę bogatym ulistnieniem.

Niektóre dobrze rosną w słońcu, inne tylko w cieniu. Nadzwyczajne walory dekoracyjne bylin sprawiają, że dla znawców i prawdziwych miłośników są one najbardziej lubianymi roślinami ozdobnymi. Działka ozdobiona bylinami jest naturalna, radosna i kolorowa. Spośród bogactwa różnorodnych kształtów i niezliczonych form warto wybrać takie gatunki, z których można utworzyć w ogrodzie barwne dywany i kwietne kobierce.

W miejscach słonecznych i suchych można posadzić niskie wiosenne gatunki jak: gęsiówka kaukaska (Arabis caucasica), smagliczka skalna (Allysum saxatile), płomyk szydlasty (Phlox subulata), ubiorek wiecznie zielony (Iberis sempervirens), żagwin ogrodowy (Aubrieta deltoidea). Byliny te odznaczają się obfitym kwitnieniem i długowiecznością. Mają dużo liści i kwiatów. Tworzą kwietny kobierzec od wiosny do lata i są doskonałą ozdobą ścieżek oraz i niskich murków skalnych. W słonecznych miejscach będą dobrze rosły i tworzyły barwne dywany również: macierzanka piaskowa (Thymus serpyllum), goździk kropkowany (Dianthus deltoides), rogownica kutnerowata (Cerastium tomentosum).

Trudno wyobrazić sobie słoneczne rabaty dywanowe bez rozchodników (Sedum). Rodzaj ten obejmuje mnóstwo gatunków. Wspólną ich cechą są grube, mięsiste, woskowate liście, które zachowują dekoracyjność przez cały rok, a nawet zimą. Łączy je jedna wspólna cecha. Bardzo szybko rośliny te tworzą gęste, zwarte kobierce. Mogą rosnąć na najbardziej ubogim podłożu, bez nawożenia i specjalnego nawadniania. Najpopularniejsze gatunki to: rozchodnik ostry (Sedum acre), rozchodnik biały (Sedum album) i jego odmiana purpurowobrązowa, rozchodnik kamczacki (Sedum kamtschaticum), rozchodnik kaukaski (Sedum spurium).

W ogrodach naturalistycznych do obsadzania dużych powierzchni o ekspozycji słonecznej odpowiednie są także gatunki nieco wyższe jak: tojeść kropkowana (Lysimachia punctata), posłonek ogrodowy (Helianthemum x hybridum), czyściec wełnisty (Stachys byzantina syn. lanata), bodziszek korzeniasty (Geranium macrorhizum), bodziszek czerwony (Geranium sanguineum), dębik ośmiopłatkowy (Dryas octopetala). Byliny te są niewybredne, rosną szybko tworząc zwarte, kolorowe kobierce.

Mnogość gatunków bylin i ich różnorodność stwarzają szerokie możliwości wykorzystania ich do przyozdobienia w ogrodzie miejsc cienistych i półcienistych. W takich miejscach niezastąpione będą takie gatunki jak: barwinek pospolity (Vinca minor), runianka japońska (Pachysandra terminalis), tiarella sercolistna (Tiarella cordifolia), konwalia majowa (Convallaria majalis), gajowiec żółty (Galeobdolon luteum), skalnica Arendsa (Saxifraga x arendsii).

Dywanowe byliny dobrze rosnące w półcieniu to pragnia syberyjska (Waldsteinia ternata), dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans), tojeść rozesłana, aster krzaczasty (Aster dumosus), bodziszek wielkopłatkowy (Geranium platypetallum), rdest pokrewny (Polygonum affine), ułudka wiosenna (Omphalodes verna), bluszczyk kurdybanek (Glechoma hederacea). Większość z tych gatunków jest bardzo ekspansywna. Zespoły tych roślin bardzo ładnie wyglądają na większych powierzchniach. Tolerują niewielkie nasłonecznienie, lecz zdecydowanie lubią wilgotną glebę.

Rabaty dywanowe są mało kłopotliwe w pielęgnacji, ale teren przeznaczony dla nich musi być starannie przygotowany. Nie wolno dopuścić do rozwoju chwastów. Teren przeznaczony pod takie byliny musi być całkowicie wolny od korzeni, kłączy i rozłogów chwastów trwałych. Gatunki dywanowe mają w większości niewysokie wymagania pokarmowe, lecz na początek ziemia powinna być zasobna w próchnicę. Odkwaszony torf przed sadzeniem jest bardzo dobry. Kompost z ogrodu jeśli nie ma nasion chwastów też może być przydatny. Byliny powinny utworzyć jak najszybciej zwarty kobierzec i nie dopuścić do rozwoju chwastów. Dlatego sadzonki powinny być dobrej jakości, krępe, zahartowane, z obfitym systemem korzeniowym. Sadzić trzeba dość gęsto, by stworzyć szybko zwarty kobierzec roślin (20-60 roślin/m2).

Rośliny można posadzić wiosną, w kwietniu, tak by już pod koniec maja uzyskać piękny dekoracyjny dywan. Podlewanie roślin jest konieczne w czasie suszy, a pielenie jest bardzo ważne zwłaszcza w pierwszych tygodniach. Siewki chwastów można łatwo wydrapać pazurkami spośród roślin jeśli nie będziemy z tym zwlekać, tak aby po rozrośnięciu się bylin chwasty nie miały szansy na rozwój. Byliny kobiercowe można uprawiać na rabatach łącząc gatunki o podobnych wymaganiach. Ładnie prezentują się na rabatach składających się tylko z jednego gatunku, mogą wypełniać miejsca wokół krzewów i drzew ozdobnych, a nawet zastępować trawnik.