Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Rozmnażanie bylin w drugiej połowie lata

Bardzo wiele gatunków bylin tworzy zwartą karpę złożoną z korzeni, zaczątków pędów, kłączy lub bulw. Byliny te rozmnażamy latem lub jesienią przez podział karp po przekwitnięciu. Im wcześniej podzielimy karpy i posadzimy do gruntu tym lepiej. Byliny posadzone latem lub wczesną jesienią mocno się zakorzenią w glebie, wypuszczą nowe liście, zgromadzą pokarmy, dobrze przezimują i obficie zakwitną w następnym roku. Im wcześniej bylina kwitnie na wiosnę, tym dzielenie i przesadzanie trzeba wcześniej wykonać. Rośliny zakwitające wczesną wiosną trzeba koniecznie dzielić lub przesadzać w połowie lata, w sierpniu, a najpóźniej na początku września. Dla bylin kwitnących późnym latem lub jesienią dwa terminy sadzenia są odpowiednie: kwiecień, lub wkrótce po kwitnieniu gdy zapadają w okres spoczynku.

Dzielenie bylin jest prostym, skutecznym sposobem rozmnażania w uprawie amatorskiej. Przez podział można uzyskać z jednego egzemplarza kilka, a czasem nawet kilkanaście roślin nadających się do sadzenia. Bardzo łatwo można podzielić gatunki płytko korzeniące się. Po wykopaniu rozrywamy kępy w rękach. Tak można dzielić: zawciąg nadmorski (Armeria maritima), aster alpejski (Aster alpinus), rozchodnik okazały (Sedum spectabile), czyściec wełnisty (Stachys lanata), fiołek wonny (Viola odorata), bergenia mieszańcowa (Bergenia x hybrida), smagliczka skalna (Alyssum saxatile). Łatwo dają się także podzielić byliny tworzące rozłogi takie jak: krwawnik kichawiec (Achillea ptarnica), bokkonia sercowata (Macleaya cordata), rdest pokrewny (Polygonum affine), odętka wirginijska (Physostegia virginiana).

Również można łatwo rozmnażać przez dzielenie rośliny płożące lub wydające odrosty i rozłogi. W sierpniu można podzielić takie gatunki jak: dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans), barwinek pospolity (Vinca minor), ułudka wiosenna (Omphalodes verna), gęsiówka kaukaska (Arabis caucasica), żagwin ogrodowy (Aubrieta x cultorum), floks szydlasty (Phlox subulata), rogownica kutnerowata (Cerastium tomentosum).

Na glebie lekkiej ukorzenione rozłogi lub odrosty dają się łatwo wyrwać z ziemi. Na glebie ciężkiej jest to trudniejsze, lecz można temu zaradzić, podsypując rośliny wiosną mieszaniną torfu i kompostu. Pędy w takim podłożu dają się wyrwać wraz z korzeniami.

Byliny o korzeniach grubych i długich tworzące zwarte kępy, trudno jest rozerwać. Przykładem takich roślin są liliowce (Hemerocalis sp.), płomyk wiechowaty (Phlox paniculata), tawułki (Astilbe sp.), pełniki ogrodowe (Trollius x cultorum). Dają się one podzielić na części zaostrzonym kołkiem, który wbija się w środek kępy i porusza nim na boki aż do rozerwania kępy. Inne gatunki jak: pięciornik ogrodowy (Potentilla x hybrida), trzykrotka wirginijska (Tradescantia andersoniana), wiązówka bulwkowa (Filipendula vulgaris), parzydło leśne (Aruncus sylvester), krwawnica pospolita (Lythrum salicaria), najłatwiej jest podzielić przez rozcinanie dużym nożem kuchennym lub ostrym szpadlem.

Nóż jest niezastąpiony przy dzieleniu w sierpniu piwonii chińskiej, lekarskiej, delikatnej (Paeonia lactiflora, officinalis, tenulifolia), ciemiernika białego (Helleborus niger) i kłączy kosaćców bródkowych, syberyjskich (Iris x barbata), (I. sibirica). Dla obfitego kwitnienia kosaćce powinny być przesadzane co 3-4 lata. Trzeba to robić w sierpniu, gdy u roślin zakończy się formowanie pąków kwiatowych. Po wykopaniu kęp, rozgałęzione kłącza tniemy na części, uważając by nie uszkodzić pąka kwiatowego. Korzenie przycina się do 20 cm. Kłącza chore należy odrzucić.

W sierpniu dzieli się starsze egzemplarze ciemierników. Rośliny jednak źle znoszą ten zabieg. Korzenie tych roślin są bardzo wrażliwe na przeschnięcie i uszkodzenie. Dzielimy je nie częściej niż co 4 lata. Podobnie jak peonii nie można ich sadzić zbyt głęboko, bo nie kwitną wtedy całymi latami. Po podzieleniu trzeba rośliny bardzo obficie podlać.

Płożące gatunki rozchodnika (Sedum), rozetkowe rojników (Sempervivum), skalnic (Saxifraga) można z łatwością rozmnażać przez sadzonki wierzchołkowe, odrywamy lub odcinamy od rośliny matecznej pędy, rozetki, różyczki i zagłębiamy w podłożu mocno uciskając. Ukorzeniają się bardzo szybko, a sukces zależy od regularnego podlewania.

Przygotowanie gleby do sadzenia bylin pochodzących z podziału rozpoczynamy od wzbogacenia jej i użyźnienia w próchnicę. Kompost i dobrze rozłożony obornik to dobre nawozy odkwaszające glebę i dostarczające wszystkich składników pokarmowych w niewielkiej lecz zrównoważonej ilości. Stosuje się je w ilości około 5 kg na m2. Kompost i obornik można zastąpić dając odkwaszony torf o pH 6,5 w tej samej dawce. Miejsce pod byliny trzeba przekopać na głębokość co najmniej 20 cm.

Jeśli sadzimy byliny przy ciepłej słonecznej pogodzie to lepiej jest umieścić je najpierw w płaskich skrzynkach, przesypać torfem, obficie podlać i pozostawić w zacienionym miejscu. W ciągu kilku dni sadzonki wypuszczą dużo nowych korzeni co znakomicie ułatwi ich przyjęcie się i wzrost po posadzeniu. Sadzonki małe, o drobnych korzeniach, sadzimy kopiąc dołki małą łopatką i umieszczając je równo z powierzchnią ziemi tak jak rosły przed podziałem. Korzeni nie wolno podwijać, a ziemię trzeba dokładnie uciskać wokół roślin.

Rośliny o grubych mięsistych korzeniach (piwonie) lub kłączach (kosaćce) wymagają więcej uwagi. Po wykopaniu dołka trzeba sadzonkę przymierzyć - jeśli wypada za płytko lub głęboko - dołek poprawić. Korzenie muszą być równo promieniście ułożone w dołku. Pąki równo z powierzchnią ziemi lub tuż pod nią. Podobnie sadzi się kłącza. Sadzenie za głębokie lub zbyt płytkie, albo zawijanie korzeni powoduje zahamowanie wzrostu na długi czas.

Sadzonki rozchodników, rojników po ścięciu można umieścić do skrzynek lub doniczek wypełnionych podłożem składającym się z 2 części torfu i 1 części piasku. Po wyrównaniu i uciśnięciu podłoża zagłębiamy w nim sadzonki w rozstawie 3x3 cm, 4x4 cm. Skrzynki i doniczki ustawia się w miejscu zacienionym, obficie podlewa i zrasza. Sadzonki tych gatunków ukorzeniają się szybko w ciepłej i wilgotnej atmosferze.