Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Kwiatowe zakończenie lata

Aster-nowobelgijski kwiaty na koniec lataKoniec lata i jesień to okres kiedy masowo kwitnie jeszcze wiele gatunków bylin. Zachwycamy się nimi oglądając je na rabatach. Przy odpowiednim doborze roślin działka może być w tym czasie wesoła i kolorowa. Niektóre gatunki dopiero jesienią ukazują swoje atrakcyjne piękno. Bardzo dekoracyjnymi bylinami na rabatach o tej porze roku są rudbekie błyskotliwe (Rudbeckia fulgida). Rośliny osiągają wysokość 70 cm. Mają sztywne, rozgałęzione łodygi, które się nie przewracają. Liście jajowate o ząbkowanym brzegu, płatki są żółte, a rurkowate drobne kwiaty w środku koszyczka - prawie czarne, co daje piękny kontrast.

Rudbekie błyskotliwe są ozdobne od sierpnia do mrozów. Można je ścinać do wazonu. Są trwałe, a kwiaty nadają się do zasuszania. Uprawa tych ładnych bylin nie jest trudna. Rośliny mają małe wymagania. Na glebach żyźniejszych rosną bujnie i obficie kwitną. Wytrzymują okresową suszę i słońce. Mogą rosnąć w jednym miejscu kilkanaście lat. Łatwo rozmnaża się je przez podział starszych egzemplarzy wiosną w kwietniu. Rośliny sadzi się po kilka w jednym miejscu, zachowując odstępy co 50-60 cm, wówczas kępy odpowiednio się rozrastają.

Dzielżany (Helenium sp.) to mocne, szybko rosnące rośliny, wyrastające do 180 cm. Kwiaty osadzone są pojedynczo lub w dużych baldachogronach. Mają płomienne barwy: żółte, pomarańczowe, brązowe, czerwonobrązowe. Doskonale nadają się na bylinowe rabaty. Kwiaty ich zdobią rabaty od końca lipca do końca września. Świetnie nadają się do wazonu. Można je łatwo rozmnożyć przez podział kęp wiosną. Odmiany niskie sadzi się co 40 cm, wysokie co 70 cm. Na 1 m2 sadzi się od 5-10 roślin. Odmiana karłowa dzielżanu jesiennego (Helenium autumnale) wyrasta od 60-70 cm i ma duże ciemnożółte koszyczki kwiatowe. Jest godna polecenia do uprawy na działkach. Gatunek dzielżanu ogrodowego (H. xhybridum) ma efektowne mieszańce ogrodowe jak: 'Gartensonne' o kwiatach złotożółtych czy 'Moerheim Beauty' o kwiatach czerwonobrązowych. Mieszańce te są wysokie od 120-180 cm. Swoją niezwykłą urodą przyciągają wzrok, zwłaszcza gdy są posadzone w większych grupach.

Odętka wirginijska odmiana 'Bouquet Rose' (Physostegia virginiana) kwitnie od września do mrozów. Ma proste, sztywne łodygi, nie pokłada się, a rośliny wyrastają do 100 cm. Lancetowate liście, gęsto pokrywające łodygi mają ząbkowane brzegi. Kwiaty ciemnoróżowe prawie purpurowe, są rozdęte w kształcie wydłużonego balonika i stąd nazwa tej rośliny. Byliny te mają przeciętne wymagania. Rozrastają się i kwitną nawet na glebach suchych i słonecznych. Są dosyć ekspansywne, nie należy ich więc sadzić w sąsiedztwie gatunków słabiej rosnących. Poza okresem kwitnienia bylina ta jest również dekoracyjna. Najłatwiej rozmnożyć ją przez podział wiosną. Na 1 m2 sadzimy około 15 roślin.

Bardzo trwały i odporny na mróz jest rozchodnik okazały (Sedum spectabile). W dobrych warunkach wyrasta do 60 cm wysokości. Ma grube, sztywne łodygi, na których osadzone są mięsiste, szeroko jajowate liście, szarozielonego koloru, o lekko ząbkowanym brzegu. Kwiaty zebrane są w talerzowate kwiatostany, barwy różowej lub różowoczerwonej. Rozwijają się w sierpniu i wrześniu. Mogą być dekoracyjne do końca roku. Rozchodnik okazały rozrasta się szeroko i tworzy dość zwarte kępy. Należy do bardzo pięknych i cennych bylin na stanowiska suche i słoneczne. Rozmnaża się łatwo przez podział od wczesnej wiosny do czasu kwitnienia. Sadzi się go w rozstawie 40 x 40 cm.

Niepowtarzalnie dekoracyjne są przegorzany (Echinops sp). Te okazałe byliny wyrastają do 180 cm. Mają duże, pierzastodzielne liście, spodem biało-filcowato owłosione. Na szczycie pędów rozwijają się pojedyncze główkowate kwiatostany, które przypominają małe jeże, stąd nazwa łacińska (łac. echinus oznacza jeża). Mają oryginalny pokrój i ładną opalizującą barwę. Rośliny te nadają się do sadzenia na suchych rabatach i w słonecznych miejscach. Ładnie wyglądają z nawłociami, dzielżanami, słoneczniczkami i innymi bylinami późnego lata. Kwiatostany ścięte przed rozwojem można zasuszyć. Na 1 m2 sadzimy 3-4 rośliny.

Okazałymi bylinami kwitnącymi do późnej jesieni są tojady (Aconitum sp.). Spotykamy je na glebach wapiennych, wilgotnych, wzdłuż potoków lub sączących się w trawie strumyków. Tojady wymagają stanowiska zdecydowanie wilgotnego, gleby żyznej, próchnicznej. Dobrze rosną w pobliżu zbiorników wodnych. Rozmnaża się je przez podział grubych, bulwiastych korzeni. Można również siać nasiona zaraz po zbiorze. Rośliny sadzi się co 50 cm.

Cenioną byliną żegnającą lato i zwiastującą jesień jest chryzantema czerwonawa (Dendranthema erubescens dawna nazwa Chrysanthemum rubellum). Odmiana 'Clara Curtis' tego gatunku wyrasta ponad 1 m. Ma duże, różowe, pojedyncze kwiaty. Zakwita pod koniec sierpnia. Kwitnie bardzo obficie. Jest doskonałą byliną do ukwiecania rabat i cięcia kwiatów. Bardzo łatwo dzieli się ją przez podział wiosną. Nie ma wielkich wymagań glebowych. W okresie długotrwałej suszy trzeba ją podlewać.

Interesującą odmianą „wszędobylskiej" byliny - nawłoci ogrodowej (Solidago hybrida) jest odmiana 'Laurin'. Nawłoć ogrodowa nie jest zbyt lubiana. Ale na tę odmianę nie można się gniewać. 'Laurin' ma łodygi dorastające zaledwie do 30-40 cm. Pokrój bardzo zwarty. Łodygi i liście w ciągu całego okresu wegetacyjnego są intensywnie zielone, sztywne, nie pokładające się. Złocistożółte kwiaty ukazują się pod koniec lata i kwitną do końca września. Jest to roślina łatwa w uprawie i niewybredna. Znosi suszę. Doskonała do zadarniania i wypełniania pustych miejsc na rabatach bylinowych.

Urzekająco dekoracyjne, żegnające lato i zapowiadające nadchodzącą jesień, są trwałe, wieloletnie astry (Aster), zwane potocznie marcinkami. Najwcześniej - pod koniec lata zakwitają niskie astry krzaczaste (Aster dumosus). Kwiaty mogą być białe, różowe lub niebieskie. W tym samym czasie zakwita jedna z najpiękniejszych odmian astra nowoangielskiego (A. novaeangliae) koloru krwistoczerwonego - 'Alma Potschke'. Astry lubią miejsca słoneczne, ale trzeba im zapewnić odpowiednią wilgoć w podłożu. Gleba powinna być raczej żyzna, próchniczna, nawożona corocznie kompostem. Co 4 lata astry powinny być wykopane, podzielone i posadzone ponownie w ziemię użyźnioną. Mnoży się je łatwo przez podział roślin matecznych. Najładniej wyglądają sadzone w małych grupach po 3-5 do 10 roślin w jednym miejscu. Astry krzaczaste jako najniższe sadzimy z przodu rabaty, by ich nie zasłaniały byliny wyższe. Astry nowoangielskie i nowobeligijskie powinny być posadzone w głębi, ponieważ wyrastają wysoko i co najważniejsze od dołu ogałacają się z liści w miarę wzrostu. Dobrze więc gdy osłaniają je sąsiednie rośliny.