Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Sadzimy cebule kwiatowe

cebulki kwiatowe porady ogrodniczeJesień jest porą sadzenia cebul i bulw wielu kwiatów cebulowych kwitnących na wiosnę, jak tulipany, hiacynty, narcyzy, cesarska korona czy krokusy, a także szafirki, przebiśniegi, cebulice czy śniedki. W końcu września i do połowy października można sadzić cebule lilii, z których kwitnące rośliny otrzymamy dopiero latem, od czerwca do sierpnia, w zależności od gatunku i odmiany.

Z ogólnych zasad sadzenia cebul kwiatowych warto przypomnieć kilka najważniejszych:

- Miejsce powinno być już wcześniej starannie przygotowane, a przede wszystkim odchwaszczone. Większość gatunków dobrze rośnie w miejscach słonecznych, ale nie nagrzewających się nadmiernie. W cieniu i na ciężkiej, podmokłej glebie, nie powinno się sadzić cebul kwiatowych, podobnie jak w podłożu bardzo suchym i jałowym.

-Przed sadzeniem sprawdzamy dokładnie zdrowotność cebul. Wszystkie cebule chore i uszkodzone odrzucamy, aby nie dopuścić do infekcji, gdyż wiele groźnych chorób przenosi się przez zakażoną glebę.

- Głębokość sadzenia zależy nie tylko od wielkości cebul, ale i od rodzaju gleby. Zasadą jest sadzenie cebul na głębokość równą trzykrotnej ich wysokości. Cebule układa się starannie, piętką w dół, lekko wciskając w podłoże. Zawsze na glebie piaszczystej sadzi się cebule nieco głębiej, aby uchronić je przed brakiem wody.

- Odstępy między cebulami dostosowuje się przede wszystkim do siły wzrostu roślin. Niskie rośliny drobnocebulowe sadzi się znacznie gęściej niż silnie rosnące odmiany lilii czy cesarskiej korony.

Po pierwszych, silniejszych przymrozkach przykrywamy ziemię 2-3 cm grubości warstwą torfu lub rozdrobnionej kory, albo krótko ciętą słomą czy liśćmi. Dzięki okrywie gleba nie zamarza zbyt głęboko i nie ma obawy o stratę cebul, szczególnie tych wrażliwych na niskie temperatury jak irysy, narcyzy czy hiacynty. Nie powinno się jednak okrywać zagonów zbyt wcześnie, aby nie zagnieździły się w nich gryzonie, które poszukują schronienia na zimę. W pewnym stopniu przed gryzoniami zabezpiecza sadzenie cebul w specjalnych, ażurowych koszyczkach. Koszyczki warto stosować również dlatego, aby ułatwić sobie wyjmowanie cebul podczas zbioru.

Wymagania kwiatów cebulowych co do miejsca i terminu sadzenia są dość zróżnicowane. Najlepszą porą sadzenia tulipanów jest druga połowa września i początek października. Cebule najlepiej się ukorzeniają w glebie o temperaturze 7-9°C i dlatego tylko w zachodniej części Polski, można sadzenie opóźnić do 15-20 października. Pod względem wielkości cebul odmiany bardzo się różnią między sobą. Niektóre silnie rosnące Mieszańce Darwina, np. 'Oxford", mają cebule o obwodzie nawet ponad 16 cm, podczas gdy cebule niskich gatunków Tulipa dasystemon czy Tulipa pulchella osiągają zaledwie kilka centymetrów obwodu. Trzeba więc nie tylko odpowiednio dostosować głębokość sadzenia, ale także odstępy między cebulami. Nadmierne zagęszczenie powoduje, że tulipany będą miały gorsze warunki wzrostu i nie tylko kwiaty będą mniej okazałe, ale także słabsze będą przyrosty cebul.

Uprawa cyntów jest znacznie trudniejsza. Większość odmian łatwo podlega chorobom grzybowym i bakteryjnym, przede wszystkim ze względu na nieodpowiednie warunki klimatyczne i glebowe. Objawy tych chorób nie zawsze łatwo zauważyć. Korkowate plamy na łuskach czy murszejąca piętka to już powód do niepokoju. Nie znaczy to, że mamy z sadzenia takich cebul zrezygnować, ale roślinom trzeba będzie się dokładnie przyjrzeć na wiosnę, szczególnie podczas kwitnienia. Najlepiej od razu przyjąć zasadę, że hiacynty będziemy co roku wykopywać i sadzić na nowym miejscu. Aby cebule hiacyntów dobrze się zdążyły ukorzenić przed nadejściem zimy, powinny być sadzone w drugiej połowie września. Dla bardzo dużych cebul, które sadzi się na głębokość kilkunastu centymetrów, powinno się zastosować drenaż, to znaczy pod piętkę podsypać garść piasku. Jeżeli jesień jest ciepła i sucha warto przed nadejściem chłodów kilkakrotnie podlać zagon, na którym posadziliśmy cebule. Ze względu na dużą wrażliwość na mróz hiacynty na zimę zawsze wymagają przykrycia.

Druga połowa września jest też odpowiednim terminem sadzenia bulw krokusów kwitnących na wiosnę, a więc najczęściej u nas uprawianych odmian krokusa wiosennego (Crocus neapolitanus) i krokusa złotego (C. chrysanthus). Rosną dobrze w miejscach słonecznych lub tylko lekko ocienionych, na glebie dostatecznie wilgotnej. Zwykle pozostawia się rośliny na tym samym miejscu przez kilka lat i dlatego nie powinno się sadzić bulw zbyt gęsto. Zwykle odstępy wynoszą 10-15 cm tak, aby rośliny mogły się swobodnie rozrastać. Bulwa krokusa jest bowiem jednoroczna, to znaczy wiosną stopniowo zamiera, a na jej miejsce tworzy się kilka bulw przybyszowych. W ten sposób powstają coraz większe grupy roślin, które jednak co 3-4 lata trzeba przenosić na nowe miejsce. W trawniku, na którym chcemy posadzić krokusy powinno się najpierw wyciąć kawałki murawy, aby na wiosnę trawa nie zagłuszyła roślin.

Jeżeli musimy przesadzić lilie rosnące na działce, robimy to w końcu września lub na początku października. Po przycięciu pędów tuż nad ziemią, ostrożnie wykopujemy cebule. Po oddzieleniu cebul przybyszowych możemy od razu przystąpić do sadzenia pamiętając, że lilie nie znoszą podmokłej gleby i najlepiej rosną w miejscach słonecznych, w sąsiedztwie drzew i krzewów. Zwykle przygotowuje się więc lekko podwyższony zagon, a głębokość sadzenia dostosowuje do wielkości cebul. Warstwa ziemi przykrywająca bardzo duże cebule powinna mieć grubość 8-10 cm, natomiast małe sadzi się znacznie płycej. Odstępy między cebulami powinny wynosić 20-30 cm, a dla bardzo silnie rosnących lilii trąbkowych nawet 50 cm, gdyż rośliny pozostawimy na tym samym miejscu przez kilka lat. Lilie łatwo przemarzają i dlatego zawsze na zimę powinny być przykryte torfem lub korą, a w razie silnych mrozów dodatkowo gałązkami świerku.

Szafirki, śniedki, cebulice i wiele innych roślin drobnocebulowych sadzi się w drugiej połowie września i na początku października. Ich wymagania w stosunku do gleby są niewielkie, ale zawsze powinno się wybierać miejsca słoneczne lub tylko lekko ocienione. Małe cebulki przybyszowe, wielkości ziaren grochu można potraktować jak nasiona i wysiać w płytkie rowki, większe zaś warto starannie posadzić. Ułożone piętką w dół, na jednakowej głębokości, będą się szybciej ukorzeniały, a na wiosnę zakwitną w jednakowym terminie. Rośliny drobnocebulowe doskonalę nadają się do tworzenia obwódek, a także do sadzenia w ogrodach skalnych. Na tym samym miejscu rosną przez kilka lat i dlatego nie można cebul sadzić zbyt gęsto. Co roku przybywa nawet kilkanaście cebulek przybyszowych i wszystkie powinny znaleźć dobre warunki do dalszego wzrostu.