Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Zakładamy żywopłoty

zakladamy zywoplotW Holandii nie ma żadnych płotów odgradzających wiejskie i podmiejskie posiadłości. Zamiast ogrodzeń zakłada się tam niskie (0,5 do 0,7 m), ozdobne żywopłoty. U nas, jeśli spojrzymy z drogi, zobaczymy wyrastające wszędzie wysokie płoty. Na szczęście działkowcy nie grodzą tak swoich posiadłości i dzięki temu mogą swobodnie pogadać z sąsiadem. Jednak prawie w każdym człowieku tkwi chęć zaznaczenia granicy swojej własności. Można to zrobić zakładając niski żywopłot do 1 m wysokości. Żywopłot wyższy (1,5-2 m) może być wskazany od strony ruchliwej ulicy jeśli działka przylega do ogrodzenia z siatki. Taki żywopłot zatrzyma hałas, kurz i szkodliwe wyziewy samochodów.

Żywopłoty można formować prawie ze wszystkich krzewów i drzew, zarówno liściastych jak i iglastych, dobierając je odpowiednio do miejsca. Berberys lub tawuła o ozdobnych liściach są doskonałym materiałem do formowania niskiego żywopłotu otaczającego działkę.

KRZEWY NA NISKIE ŻYWOPŁOTY

Berberys (Berberis)

Rodzaj ten obejmuje kilka gatunków i wiele odmian dostępnych w szkółkach i punktach sprzedaży. Są odmiany zimozielone a także o liściach czerwonych i złotych. Wszystkie mają delikatne pędy, skórzaste liście, krótkie lecz ostre ciernie i rodzą jadalne owoce nadzwyczaj bogate w witaminy.

Berberys zwyczajny (B. vulgaris) jest krzewem krajowym dorastającym do 2 m wysokości, okryty drobnymi, eliptycznymi listkami. Kwitnie żółto, owocuje bardzo obifcie. Tworzy żywopłot bardzo gęsty. Odmiana 'Atropurpurea' ma liście brunatnoczerwone. Berberys najlepiej rośnie w słońcu na glebie lekkiej.

Berberys Thunberga jest o połowę niższy toteż nadaje się na najniższe żywopłoty. Jego gałązki wyginają się łukowato ku ziemi tworząc regularny żywopłot bez cięcia. Kwiaty i owoce osadzone są pojedynczo. Jesienią liście przebarwiają się na czerwono.

Tawuła (Spiraea)

Tawuły należą do najpopularniejszych żywopłotowych krzewów ozdobnych. Są bardzo dekoracyjne kwitnąc obficie od wiosny do połowy lata. Lubią słońce, rosną na każdej glebie, nawet suchej i piaszczystej. W szkółkach znajdziemy kilka gatunków i odmian.

Tawuła wczesna (S. arguta) ma gałązki drobne, łukowato wygięte, listki drobne, wydłużone. W kwietniu gałązki okrywają się obficie białymi kwiatami. Krzewy dorastają do 1,5 m wysokości.

Tawuła van Houtte'a (S. Vanhouttei) ma wzrost nieco silniejszy od poprzedniej (do 2 m), kwitnie nieco później - zwykle w maju. Nadaje się przede wszystkim na żywopłot nie strzyżony.

Tawuła japońska (S. japonica) tworzy krzewy bardzo niskie od 0,5 do 1,0 m o pędach dosyć sztywnych zakończonych na szczycie baldachem różowych, czerwonych lub białych kwiatów. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Cięcie znosi dobrze. Nadaje się na żywopłoty naturalne i cięte.

Pęcherznica kalinolistna (Physocarpus opulifolius) jest krewniakiem tawuł, lecz liście ma duże, klapowane jak u kaliny. Kwiaty białe, zebrane w baldachogrona. Pęcherznice dorastają do 2 m tworząc piękne żywopłoty bez cięcia. Bardzo wartościowa jest odmiana 'Luteus' o liściach żółtych. Pęcherznice są równie mało wymagające jak tawuły.

Irga (Cotoneastei)

Wśród irg istnieją gatunki znacznie różniące się pokrojem i wysokością. Irgi mają małe wymagania glebowe. Mogą rosnąć zarówno w słońcu jak i w cieniu.

Irga błyszcząca (C. lucida) jest gęstym krzewem dorastającym do 1,5-2 m, okrytym drobnymi, żywo błyszczącymi liśćmi. Różowe kwiaty i czarne owoce są mało dekoracyjne, natomiast pędy i liście tworzą przy odpowiednim cięciu idealnie równą i gęstą ścianę. Jest to najlepszy gatunek na żywopłoty średniej wysokości od 0,5 do 2 m.

Irga wielkokwiatowa (C. multiflora) jest krzewem niższym od poprzedniej, rozłożystym, lecz żywopłot taki musi mieć co najmniej 1 m szerokości. Krzew znosi cięcie dobrze, lecz owocuje wtedy słabiej.

Liguster (Ligunstrum)

Liguster to klasyczny krzew na żywopłoty. Liguster pospolity (L. vulgare) nadaje się na żywopłoty wysokie i średniej wysokości, natomiast na żywopłoty niższe bardziej odpowiednie są odmiany o liściach złocistych (L. vulgare aureum), odmiana karłowa (L. vulgare todense) i odmiana zimozielona (L. vulgare atrovirens). Liguster ma małe wymagania glebowe. Dobrze się czuje zarówno w słońcu jak i w cieniu.

Pigwowiec (Chaenomeles)

Pigwowce są pięknymi krzewami, chętnie uprawianymi na działkach ze względu na ognisto czerwone kwiaty i atrakcyjne, pachnące owoce. Pigwowce mają pędy dosyć sztywne, liście owalne. Lubią glebę dosyć żyzną, stanowisko słoneczne, zaciszne. Pigwowiec chiński (Ch. speciosa) dorasta do 1,5-2 m. Pigwowiec japoński (Ch. japonica) jest o połowę niższy. Pierwszy gatunek jest odpowiedniejszy na żywopłot strzyżony, drugi na żywopłot naturalny.

Bukszpan zwyczajny (Buxus sempervirens)

Gatunek zimozielony, dobrze wszystkim znany, nadaje się przede wszystkim na niskie żywopłoty. Jest dekoracyjny zarówno strzyżony jak i rosnący naturalnie. Najlepiej rośnie w cieniu, na glebie zasobnej w wodę, w klimacie łagodnym, z dużą ilością opadów. W warunkach suszy schnie, przemarza na mrozie zimą, dlatego jego zastosowanie jest ograniczone.

Na żywopłoty i szpalery bardzo dobre są również niektóre gatunki i odmiany iglaków. Doskonałe do formowania i strzyżenia są cisy; cis pospolity (Taxus baccata) i jego odmiana 'Fastigiata'; cis pośredni (Taxus x media) 'Hicksii'. Cisy mogą rosnąć w miejscu słonecznym i zacienionym. Są wytrzymałe na zanieczyszczenie powietrza. Lubią glebę żyzną, wilgotną. Doskonale znoszą cięcie żywotniki zachodnie (Thuja occidentalis). Świetne na żywopłoty są odmiany: 'Aurescens' - o złocistym zabarwieniu igieł, 4 m wysokości, bardzo szybko rosnąca; 'Holmstrup' - odmiana stożkowa dorastająca do 4 metrów; 'Smaragd' - odmiana intensywnie zielona, o regularnym stożku.

Sadząc żywopłot warto się dobrze zastanowić jaką rolę ma on spełniać i odpowiednio dobrać gatunek pamiętając także o wymaganiach roślin. Ziemię pod żywopłot należy przygotować podobnie jak pod krzewy i drzewa owocowe to znaczy głęboko przekopać, wybrać wszelkie chwasty trwałe, zasilić kompostem, torfem lub obornikiem oraz mineralnym nawozem wieloskładnikowym w ilości 40-60 dag na 10 m2. Staranne przygotowanie gleby stwarza korzystne warunki do wzrostu młodych sadzonek, a tego właśnie oczekujemy.

Krzewy na żywopłot sadzimy zawsze w jednym rzędzie. Sadzenie dwóch rzędów obok siebie jest zbędne ponieważ rośliny rozrastają się szybko wszerz jeśli im tylko na to pozwolimy. Zazwyczaj ich wzrost ograniczamy przez cięcie. Na przygotowanym miejscu pod żywopłot kopiemy dołki w równych odstępach. Dla małych krzewów (pięciornik krzewiasty) dajemy odstęp 30 cm w rzędzie, a dla największych aż 60 cm. Krzewy można sadzić jesienią lub wczesną wiosną. W obu wypadkach posadzone krzewy trzeba obficie podlać, by ziemia osiadła wokół korzeni. Krzewy liściaste przycinamy wczesną wiosną. Iglaki kupione w pojemnikach po posadzeniu nie wymagają cięcia. Krzewy delikatne, zwłaszcza zimozielone (bukszpan) korzystniej jest sadzić wczesną wiosną niż jesienią gdyż posadzone źle zimują.