Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Zielone szpalery z pnączy jednorocznych

Zielone szpalery z pnączy jednorocznychW kwiaciarniach i centrach ogrodniczych pojawiają się nowości o często egzotycznych nazwach i jeszcze bardziej interesującym wyglądzie, jednak rzadko jeszcze spotyka się gatunki pnące. A jest to grupa roślin o ciekawych formach nadających się doskonale na działki, ponieważ kierując swoje pędy ku słońcu oszczędzają cenne miejsce. Czepiają się podpór wąsami, okręcają ogonkami liściowymi lub owijają pędami. Przy ich pomocy można tworzyć roślinne szpalery przy murach, zamknięte oazy spokoju i rozdzielać części działki. Mogą porastać specjalne konstrukcje jak piramidy z drewna lub metalu, trejaże i pergole, mogą spływać falami z murków oporowych, rosnąć w pojemnikach i skrzynkach balkonowych. Fantazja jest tu nieograniczona. Uprawiając te gatunki szybko osiąga się zamierzony cel, można też co roku zmieniać aranżacje ogrodowe. Ich dodatkową zaletą w porównaniu z gatunkami trwałymi jest łatwość zakwitania oraz duża tolerancja na niekorzystne warunki uprawowe.

Sępota pnąca (Cobaea scandens) jest krzewiastym gatunkiem pochodzącym z Meksyku, lecz w naszych warunkach nie zimuje. Jej długie, 2-2,5 m pędy, są obficie ulistnione. Owija się wokół podpór wąsami wyrastającymi z wierzchołków liści. Swą popularność zawdzięcza wyjątkowej urodzie kwiatów. Są one duże, dzwonkowate, w kolorze fioletowym lub białym. Zakwita późno, w lipcu-październiku, dlatego należy ją wysiewać odpowiednio wcześnie - na przełomie lutego i marca. W 1 g jest około 15 nasion, które najlepiej umieszczać po 3-4 w doniczkach 10 cm średnicy i przykryć 0,5 cm warstwą mieszaniny torfu z piaskiem. Kiełkują w temperaturze 18°C po 2 tygodniach. Bardzo wcześnie trzeba zapewnić im podpory, by rośliny mogły się swobodnie piąć ku górze. Na miejsce stałe sadzone są po połowie maja w rozstawie 60-100 cm. Wymaga mocnych konstrukcji, stanowisk słonecznych i ciepłych, gleb świeżych, wilgotnych i żyznych - najlepiej w drugim roku po oborniku. Bardzo dobrze reaguje na nawożenie mineralne latem.

Pałczatka szorstkawa (Eccremocarpus scaber) to roślina, która w Polsce ze względu na niską mrozoodporność traktowana jest jak roślina jednoroczna. Wznosi się w górę po podporach dzięki wąsom czepnym i osiąga wysokość nawet do 2 m. Pałczatka dobrze się krzewi, kwiaty zebrane w niewielkie grona wyrastają na pędach bocznych. Kwitnie żółto, czerwono lub pomarańczowo w różnych odcieniach, od lipca do października. Drobne nasiona sieje się w lutym-kwietniu. Wystarcza ich 0,5 g, aby otrzymać około 200 roślin. Kiełkują one w temperaturze 18°C w ciągu 2 tygodni. Później siewki, najlepiej po 3 sztuki, pikuje się w małe doniczki. Na miejsce stałe rośliny sądzi się w odstępach co 50-70 cm w drugiej połowie maja. Najlepiej rosną w pełnym słońcu na glebach ciepłych, żyznych i wilgotnych. Pałczatka posadzona w skrzynkach balkonowych i pojemnikach na tarasach może być przechowana zimą w chłodnych piwnicach i werandach. Wówczas jesienią przycina się jej pędy na wysokość 30-40 cm i przed mrozami wnosi do pomieszczeń. Następnego roku zakwitają wcześniej, jeżeli w marcu przesadzimy ją do nowego podłoża i w maju wystawimy na zewnątrz.

Wilec purpurowy (Pharbitis purpurea) i wilec bluszczolistny (Pharbitis hederacea) należą do rodziny powojowatych (Convolvulaceae). Oba gatunki pochodzą z ciepłych obszarów Ameryki. Wilec purpurowy dorasta do 3 m i owija się wokół podpór pędami. Sercowatego kształtu liście są owłosione. Kwiaty wyrastają po 2-5 na długich szypułkach w lipcu-wrześniu. Mają barwę purpurowoczerwoną i są otwarte od wieczora do godziny 10 następnego dnia. Wilec bluszczolistny osiąga wysokość 2-3 m i ma owłosione pędy. Kwiaty są osadzone pojedynczo na krótkich szypułkach. Mają barwę niebieską i pojawiają się podobnie jak u poprzedniego gatunku w lipcu-wrześniu. Nasiona wysiewamy bezpośrednio do gruntu na przełomie kwietnia i maja. Rośliny najlepiej rosną, gdy lato jest ciepłe i słoneczne. Odpowiada im gleba żyzna i umiarkowanie wilgotna. Stosuje się je także dla okrycia pergoli, trejaży i na balkony.

Ciekawą południowoamerykańską rośliną jest Quamoclit lobata z rodziny powojowatych (Convolvulaceae). W naturze dorasta do wysokości 3-5 m. W naszych warunkach klimatycznych osiąga zwykle 2 m. Pędy owijają się wokół podpór. Liczne liście są zazwyczaj trójsieczne, u nasady sercowate i bardzo dekoracyjne. Kwiaty, z wyraźnym kielichem, zebrane są w baldachowate grona. W trakcie rozwoju zmieniają barwę: pąki są intensywnie czerwone, przed otwarciem pomarańczowe, a po otwarciu - białożółte. Pojawiają się w lipcu-sierpniu. Nasiona sieje się po 3-5 w doniczki o średnicy 8 cm w marcu-kwietniu. Kiełkują w temperaturze 20°C po 12-14 dniach. Gdy rośliny osiągną 10 cm długości, należy je zaopatrzyć w podpory. Na miejsce stałe Quamoclit sadzi się w końcu maja. Dobrze rośnie na stanowiskach ciepłych i słonecznych, gdy gleba jest przepuszczalna, żyzna lecz nie za wilgotna. Polecany jest do sadzenia przy pergolach i trejażach oraz tworzenia ozdobnych szpalerów.