Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Kompozycje z iglaków

kompozycje z iglakowIglaki są najlepszym materiałem na wszelkiego roddzaju osłony. Tłumią hałas, zatrzymują kurz, chronią przed wiatrem, zasłaniąją przed sąsiadami. Co więcej, stwarzają mikroklimat przyjazny dla człowieka przez nasycenie powietrza zapachem żywic i olejków eterycznych. Coraz częściej w naszych ogrodach działkowych sadzimy drzewa i krzewy iglaste, zwyczajowo nazywane iglakami. Ich zaletą są zawsze zielone igły (poza nielicznymi wyjątkami), u niektórych przekształcone w łuski np. u żywotników i cyprysików, utrzymujące się na gałązkach przez kilka lat. Różnią się one długością, u niektórych sosen osiągają do 20 cm długości, podczas gdy u świerka kaukaskiego są bardzo krótkie - do 1 cm.

Iglaki zachwycają olbrzymią różnorodnością form pokrojowych, od niskich, ścielących się po ziemi, przez lekko wzniesione, o gałęziach szeroko rozpostartych przez formy o kulistym pokroju do stożkowatych i kolumnowych. Różna też jest ich siła wzrostu. Niektóre z nich przyrastają bardzo wolno, 5-10 cm w ciągu roku, te nazywamy karłowymi, inne rosną szybciej. Kolejną zaletą iglaków jest zabarwienie igieł lub łusek, od ciemnozielonych jak u cisów przez sinozielone lub srebrzyste np. u świerka kłującego (srebrnego) aż po żółte i złociste formy u wielu żywotników, jałowców i wielu innych gatunków.

Tworząc iglakowe kompozycje pamiętajmy, aby na pierwszym planie, niejako w parterze, sadzić odmiany niskie, ścielące się, nieco w tyle rośliny o średniej wysokości, o gałęziach lekko wznoszących się i formy o kulistym pokroju, a z tyłu, w tle, wysokie i wysmukłe. Dla złamania tego piętrowego zestawienia roślin, tu i ówdzie dobrze jest wprowadzić odmiany strzeliste i kolumnowe, ale wolno rosnące.

Dla uzyskania dobrych efektów kolorystycznych, powinno zestawiać się iglaki o żółtym zabarwieniu z sinymi, niebieskimi i srebrzystymi. Natomiast drzewka z ciemnozielonymi igłami umieszczać na drugim planie, aby tworzyły tło dla form barwnych.

Oczywiście na niewielkiej powierzchni działki nie należy sadzić roślin zbyt gęsto, bowiem nawet te wolno rosnące, karłowate, po kilku latach rozrastają się i wzajemnie zagłuszają.

Pamiętajmy, że mamy do dyspozycji szpadel, sekator i piłkę. Możemy więc w porę ingerować, przesadzając rośliny w inne miejsce, przycinać gałęzie zbyt szeroko rozrastające się, ścinać wierzchołki aby ograniczyć wysokość, lub przycinać pędy aby wysmuklić sylwetki iglaków.

Drzewa i krzewy iglaste, poza nielicznymi, nie są zbyt wymagające co do gleby. Należy im zapewnić dobre warunki rozwoju tuż po posadzeniu. Dlatego doły pod rośliny, powinny być głębsze i szersze (60 x 60 cm). Wypełnia się je kompostem lub mieszaniną ziemi z torfem, ziemi z przerobionym obornikiem, aby ich ukorzenienie było dobre. Dotyczy to gleb słabszych, piaszczystych, które są uboższe w składniki pokarmowe. Ważnym zabiegiem jest ściółkowanie posadzonych roślin. Polega ono na wyłożeniu kory wokół drzewka lub krzewu. Chronimy w ten sposób rośliny przed szybkim zachwaszczeniem, a także przed zbyt szybkim przesychaniem gleby. Powierzchnia wyłożona korą jest także strefą ochronną w czasie koszenia trawy.

Wspomnieć należy o podlewaniu nie tylko nowo posadzonych roślin, ale także później w okresach letniej suszy. Należy pamiętać, że iglaki wymagają specjalnego nawożenia, nawozami wieloskładnikowymi, które dostarczają im niezbędnych mikroelementów (Azofoska, Polifoska, Fruktus). Zalecana dawka wynosi 30-40 g/m2, 2-3 razy w ciągu pierwszych miesięcy wiosennych. Iglaki będą rosły wówczas silniej, nabiorą właściwej sobie barwy i będą bardziej odporne na choroby. Jeżeli wykonamy prawidłowo te zalecenia będziemy mogli cieszyć się ich dobrym wzrostem.