Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Rdestówka

Rdestówka Auberta

Rdestówka Auberta (Fallopia aubertii) znana jest lepiej pod nazwą rdest Auberta. Nosiła także nazwy łacińskie Polygonum aubertii i Bilderdykia aubertii. W uprawie znajduje się od 1899 roku. Jest to najsilniej rosnące pnącze w naszym klimacie. Cienkie łodygi tego pnącza wiją się lewoskrętnie wokół podpór do wysokości około 15 m. Jednoroczne pędy mogą osiągnąć długość nawet do 8 m. Są one elastyczne, cienkie, zielone, często z czerwonawym odcieniem i gładkie.

Pokrywają je łopatkowate liście z oszczepowatą nasadą i falistym brzegiem, nagie, długości 4-10 cm, wyrastają pojedynczo lub po kilka w węźle. Kwiaty są drobne i niepozorne, lecz zebrane w długie - do 50 cm, luźne, wyprostowane wiechy, wyrastające w kątach liści i szczytowo, na tegorocznych pędach, wyglądają okazale. Mają barwę białą, czasami z delikatnym różowym odcieniem i są słabo pachnące. Rozwijają się nieprzerwanie od lipca do mrozów. Rdestówka jest zatem pnączem najdłużej i najpóźniej kwitnącym.

Podobną do opisanej jest rdestówka bucharska (F. baldschuanica), pochodząca z południowo-wschodniego Uzbekistanu, w Azji Środkowej. Wyrasta do takiej samej wysokości jak rośliny gatunku poprzedniego. Pędy ma kanciaste i nagie z zielonymi paskami oraz słabiej zdrewniałe. Zabarwione są jasno- lub brązowoszaro. Kwiaty rozwijają się wcześniej, najpierw są białe, później czerwienieją. Obie rdestówki owoców u nas nie wydają.

Rdestówki są pnączami poszukiwanymi przez licznych posiadaczy działek i ogrodów, dlatego, że rosną nadzwyczaj szybko i już po kilku tygodniach tworzą gęstą, zieloną zasłonę. Nadają się do maskowania miejsc, których na działce nie chcemy pokazywać. Obsadza się nimi płoty, siatki, pergole i trejaże. Ze względu na dużą masę rośliny, podpory te powinny być mocne. Czasami może być wskazane wycinanie nadmiaru pędów co 2-3 tygodnie, podczas okresu wegetacji. Rośliny nie zmieniają barwy liści aż do mrozów, dopiero po ich nastaniu marzną.

Najładniej wyglądają na stanowiskach słonecznych i półzacienionych. Odpowiednia jest gleba raczej żyzna i świeża, gdyż na lekkiej i suchej rosną słabiej i mają drobniejsze liście. Podczas surowszych zim mogą w różnym stopniu przemarzać, lecz na wiosnę szybko odrastają z podstawy pędów, zabezpieczonych kopczykiem ziemi. Odmładzać można je za pomocą silnego cięcia. Jako odporne na zanieczyszczenia powietrza są przydatne do uprawy w miastach i rejonach przemysłowych.

Na miejsce stałe sadzi się rośliny jednoroczne lub dwuletnie, ale z zabezpieczoną bryłą korzeniową, bo przyjmują się dość trudno. Amatorsko rozmnaża się je za pomocą odkładów poziomych. Jesienią lub wiosną nie przemarznięte pędy układa się na glebie wcześniej spulchnionej i przykrywa się je warstwą 2 cm. Po wyrośnięciu pionowych pędów z poszczególnych pąków na przykrytej łodydze, obsypuje się je kilka razy. Jesienią są dobrze ukorzenione. Wiosną przykryte pędy rozcina się sekatorem na tyle części, ile ukorzeniło się gałązek i sadzi je na miejsce stałe. W pierwszym roku uprawy, podczas suszy należy je podlewać. Rozmnażanie za pomocą sadzonek zielnych i zdrewniałych jest także możliwe, lecz w warunkach amatorskich trudniejsze do wykonania.

Tags: rdestówka, rdest