Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Aglonema (Aglaonema)

Te wiecznie zielone rośliny pochodzą z tropikalnych wilgotnych lasów Indonezji. W szklarni i w mieszkaniu rozwijają się dosyć wolno. Aglaonema commutatum 'Pseudobracteatum' swoim pokrojem i kształtem liści przypomina difenbachię. Jest to jedna z najczęściej uprawianych odmian. Osiąga wysokość 50-60 cm. Na krótkim pniu osadzone są lancetowate, wąskie, ciemnozielone liście z białożóltymi plamkami. Od drugiego roku rośliny tworzą latem kwiatostan o małym znaczeniu zdobniczym. Składa się on z białozielonkawej pochwy kwiatostanowej i prawie białej kolby. W przeciwieństwie do tego czerwonopomarańczowy owoc jest bardzo dekoracyjny i zdobi roślinę przez 3-4 miesiące.

Aglonema wymaga zimą temperatury 18-24°C. Roślina nie znosi nadmiaru światła, można ją więc ustawiać dosyć daleko od okien. Stosuje się takie samo podłoże jak dla difenbachii, przesadza od marca do września. Podłoże utrzymuje się ciągle w stanie wilgotnym, ale nie nadmiernie. Wzrostowi rośliny sprzyja także duża wilgotność powietrza. Roślinę zasila się nawozem płynnym w stężeniu 0,1-0,2%, począwszy od końca lutego.

Rozmnaża się w okresie od lutego do września, najlepiej przez sadzonki wierzchołkowe. Umieszcza się je w doniczce o średnicy 7-8 cm wypełnionej mieszaniną rozłożonej ziemi liściowej i piasku, w stosunku 2:1. Nasienie dojrzewa nawet w mieszkaniu i wysiewa się je zaraz po zbiorze.

Aglaonema commutatum 'Treubii' przypomina poprzednią odmianę, ale jej ciemnozielone liście są ozdobione szarym deseniem. A. costatum jest mniej interesująca, na małych pędach osadzone są owalne, zielonoszmaragdowe liście, o białożółtawym środkowym unerwieniu i białych plamkach.

Aglaonema crispum ma liście grubsze, owalne, ciemnozielone o rysunku srebrnoszarym. Rośnie bardzo wolno.

Aglonemy są roślinami długowiecznymi, które można uprawiać pojedynczo lub w większych doniczkach ceramicznych w towarzystwie innych roślin o podobnych wymaganiach. Znoszą dobrze stanowisko zacienione, można je więc uprawiać z powodzeniem w miejscach, gdzie większość roślin pokojowych marnieje z powodu braku światła.