Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Kokornak

Kokornak wielkolistny

Kokornak kwitnie w maju-czerwcu, ale jego oryginalnego kształtu kwiaty są mało widoczne, ponieważ przykrywają je duże liście, decydujące o dekoracyjności tej rośliny. Kokornak rośnie bardzo szybko i wytwarza ogromną powierzchnię liści, dzięki czemu w krótkim czasie zakrywa szczelnie na przykład miejsca mało estetyczne, których nie chcemy na działce pokazywać. Zakątki takie można spotkać w wielu ogrodach. Jest także doskonały do okrywania ścian budynków, altan, pergoli, trejaży, masywnych ogrodzeń oraz pni drzew i słupów, które zmienia w okazałe zielone kolumny.

Prowadzony bez podpór płoży się na powierzchni gleby i okrywa ją szczelnie podczas okresu wegetacyjnego. Może znaleźć zastosowanie do utrwalania skarp, nasypów i osuwisk ziemi. Dekoracyjne zalety kokornaku przemawiają za rozpowszechnianiem jego uprawy. Wykazuje również dużą wytrzymałość na zanieczyszczenia powietrza.

Kokornak najlepiej posadzić w ogrodzie w kwietniu. Wymaga gleby żyznej, świeżej, piaszczysto-gliniastej i gliniasto-piaszczystej, wilgotnej. Najlepiej rośnie w lekkim półcieniu. Rośliny rozmnożone z nasion sadzi się na miejsce stałe, gdy mają 3-4 lata. Podczas pierwszych kilku zim należy je okrywać gałązkami drzew iglastych, suchymi liśćmi, trocinami lub innymi materiałami chroniącymi dolne części pędów. Starsze rośliny w zasadzie nie wymagają zabezpieczenia na zimę. W warunkach amatorskich najłatwiej rozmnażać go z odkładów.

Do rodzaju kokornak - Aristolochia (rodzina Aristolochiaceae- kokornakowate) należy około 180 gatunków roślin, przeważnie bylin o łodygach wyprostowanych lub wijących się, a mało pnączy o pędach zdrewniałych. Stosunkowo najczęściej jest uprawiany kokornak wielkolistny (Aristolochia macrophylla, nazwy synonimowe: A. sipho, A. durior).

Jest to silne i szybko rosnące pnącze o pędach drewniejących, wspinających się na podporach do 10-15 m wysokości. Pędy owijają prawoskrętnie spiralnie podpory. Ze względu na dużą masę kokornaka w pełni rozrośniętego, podpory muszą być mocne. Rośliny rozwidlają się zwykle nad powierzchnią gleby na 3-7 pędów. 3-5-letnie pędy są oliwkowe, brązowe lub ciemnoszare, pokryte listewkami korkowymi i mają podłużne spękania. Wielkie, szerokojajowate lub sercowate liście mają średnicę do 30 cm i nerkowato ukształtowaną nasadę. Zwisają obrócone wierzchołkami do dołu oraz układają się dachówkowato i mozaikowato w taki sposób, że zakrywają przestrzeń bez prześwitów. Na stanowiskach oświetlonych i u roślin młodych występują na całej długości łodyg. Pozostają zielone do późnej jesieni i zaczynają opadać po wystąpieniu silniejszych powtarzających się przymrozków, a tylko niektóre liście stają się żółte lub brunatne. Ogonek liściowy długości 6-12 cm, zgięty, ma zdolność owijania się wokół podpór. Kwiaty o koronie rurkowatej, na końcu rozpłaszczonej, zgięte w kształcie litery „U", są zielonkawożółte, fioletowozielone lub fioletowobrązowe, fioletowonakrapiane, ukryte wśród liści i zwisają na długich szypułkach. Zapach mają słaby i nieprzyjemny. Kształtem swoim kwiaty przypominają fajkę, dlatego kokornak nazywano także fajecznicą.

Do ozdoby działek przydatne są również: kokornak owłosiony (A. tomentosa) i mandżurski (A. manshuriensis). Rośliny pierwszego gatunku wspinają się na podporach do wysokości 10 m. Liście mają szerokość do około 16 cm, a kwiaty są krótsze niż u kokornaka wielkolistnego, zielonożółtawe i pokryte gęsto krótkimi włoskami.

Kokornak mandżurski przy podporach osiąga wysokość do 15 m, liście ma także bardzo duże, a rurka kwiatowa długości około 9 cm jest bladożółta lub fioletowozielona. Kwiaty kokornaków zapylają muchy, które po wejściu do rurki z trudem mogą się z niej wydostać z powrotem i przeważnie giną. Wymagania i zastosowanie dwa na końcu wymienione gatunki mają takie same jak kokornak wielkolistny.

Tags: kokornak