Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Hortensja pnąca

Hortensja pnąca

Hortensja pnąca oryginalnie wygląda sadzona bez podpory, np. na trawniku, wyrasta do około 1,5 m. Jej długie pędy pełzające po powierzchni gleby chronią ją i tworzą formy o dziwacznych kształtach. Pełni wtedy rolę rośliny okrywowej. Okazy takie kwitną obficie. Hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris), jest coraz częstsza w szkółkach i w punktach sprzedaży, a tym samym w ogrodach. Pnącze to w stanie naturalnym występuje w lasach Japonii, na południowym Sachalinie i Kurylach (Rosja) oraz na Półwyspie Koreańskim.

Hortensja pnąca rośnie silnie, wspinając się po podporach do wysokości 20-25 m, za pomocą licznych, mocnych korzonków przybyszowych wyrastających na łodygach, podobnie jak u bluszczu. Powierzchnia podpór powinna być nierówna (spękana) i chropowata. Na starszych pędach i gałęziach jasnobrązowa kora łuszczy się papierzasto. Pędy kwitnące nie mają korzonków i odstają od podpory. Na końcach pędów w czerwcu-lipcu rozwijają się duże, płaskie kwiatostany, średnicy 20-25 cm, złożone z drobnych kwiatów płodnych i brzeżnych płonnych (sterylnych), białych o średnicy około 3 cm, stanowiących jeden lub dwa okółki.

Hortensja pnąca jest wystarczająco wytrzymała na mróz, chociaż podczas surowych zim może w różnym stopniu podmarzać. W najzimniejszych regionach kraju, zwłaszcza młode okazy potrzebują zimowego zabezpieczenia. Wymaga gleby żyznej, próchnicznej i wilgotnej. Najlepiej rośnie w półcieniu, znosi także cień, jeśli nie jest zbyt głęboki. Stanowisko słoneczne jest mniej przydatne. W korzystnych warunkach rośnie silnie, dlatego potrzebuje mocnych podpór, a młode okazy przywiązywania do nich. Najładniej wygląda, gdy wspina się po prostych i wysokich pniach drzew, ale z popękaną korą. Może także okrywać ściany, mury, skały itp., o chropowatej powierzchni. Gdy podpory nie są zbyt wysokie, np. murki, wówczas można rośliny osłabić we wzroście stosując cięcie skracające.

Amatorsko można rozmnażać hortensję pnącą z odkładów zwykłych i poziomych. Po ukorzenieniu i odcięciu pędów sadzi się je do doniczek lub pojemników plastikowych, a gdy wytworzą obfitą bryłę korzeniową, przesadza na miejsce stałe. Zwykle u okazów starych wspinających się po pniach drzew, część najniższych gałęzi hortensji pnącej płoży się na glebie tworząc naturalne odkłady. Odcięte odkłady z rozwiniętymi korzeniami można posadzić od razu na miejsce stałe. Na początku powinny one być starannie pielęgnowane. Można także sporządzać krótkie sadzonki, cięte z rosnących wierzchołków pędów, wymagają one jednostronnego nacinania u podstawy. Po naniesieniu na dolny koniec sadzonki preparatu stymulującego ukorzenianie, np. Ukorzeniacza A lub B i umieszczeniu w podłożu torfowo - piaskowym o temperaturze 18-22°C, ukorzeniają się dość szybko. Szczepienie zimowe w klin lub przez stosowanie na kawałkach korzeni własnych bądź na korzeniach hortensji wiechowatej (H. paniculata) jest także możliwe.

Tags: hortensja, pnącza