Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Przywarka japońska

Przywarka japońska

Przywarka japońska (Schizophragma hydrangeoides) w stanie naturalnym występuje w Japonii, na wyspach Kiusziu, Hondo i Hokkaido oraz na Półwyspie Koreańskim, w lasach górskich, gdzie wspina się na pniach drzew i na skałach. W uprawie znajduje się od 1880 roku. W korzystnych warunkach pędy wspinają się do wysokości 10 m. W uprawie zwykle niżej, do 5-6 m. Młode pędy są zółtobrązowe, rzadko pokryte długimi włoskami, starsze ciemnoszare i nagie, ze złuszczającą się korą. Rozwijają się na nich raczej krótkie, lecz liczne korzenie przybyszowe, pełniące funkcję czepną, za pomocą których krzew przywiera silnie (stąd przywarka) nawet do gładkich podpór.

Młode pędy są zółtobrązowe, rzadko pokryte długimi włoskami, starsze ciemnoszare i nagie, ze złuszczającą się korą. Rozwijają się na nich raczej krótkie, lecz liczne korzenie przybyszowe, pełniące funkcję czepną, za pomocą których krzew przywiera silnie (stąd przywarka) nawet do gładkich podpór. Liście przybierają jesienią piękną żółtą barwę i opadają. Kwiaty rozwijają się w lipcu. Zebrane są w baldachogroniaste kwiatostany, średnicy do 20 cm (podobne do kwiatostanów hortensji pnącej). Płonne (sterylne) kwiaty brzeżne mają tylko jeden duży płatek, długości około 3 cm. Kwiaty wewnętrzne są drobne. Owocem jest odwrotnie stożkowata torebka, z 10 wyraźnymi żeberkami, zawierająca drobne nasiona. Odmiana różowa ('Rosea') rozwija piękny różowy płatek, a odmiana 'Moonlight' ma srebrzystawe liście.

Jeszcze rzadziej od opisanej, spotykana jest w uprawie przywarka całolistna (S. integrifolium). Ma ona większe kwiatostany - do 30 cm średnicy i okazały płatek kwiatów płonnych, długości do 7 cm i szerokości do 3 cm. Wspina się do niższej wysokości. Pochodzi ze środkowych i zachodnich Chin. Do uprawy została wprowadzona przez E.H. Wilsona w 1901 roku. Jest ładniejsza od poprzedniego gatunku.

Przywarka japońska udaje się na glebie żyznej, przepuszczalnej i wilgotnej. Nie znosi suchej gleby. Przedkłada stanowiska cieniste i półcieniste, na słonecznych rośnie gorzej. Nie jest u nas w pełni mrozoodporna, ale w zachodniej Polsce na starannie dobranych stanowiskach powinna rosnąć zadowalająco. W razie wystąpienia większych mrozów wskazane jest okrycie roślin, np. matą słomianą. Warto także nasady pędów zabezpieczyć kopczykiem ziemi. Ładnie wygląda, gdy wspina się po pniach drzew, murach, ścianach lub skałach. Rosnąc swobodnie bez podpór pełni rolę oryginalnej rośliny okrywowej. Przywarka japońska jest delikatniejsza i wygląda bardziej efektownie niż hortensja pnąca. Rośnie powoli.

Przywarkę można rozmnażać z nasion, jeśli są dostępne i wegetatywnie. Nasiona wysiewa się w lutym-marcu w szklarni. Kiełkują w zasadzie bez specjalnego przedsiewnego przygotowania, lecz 2-3 - miesięczna stratyfikacja może poprawić wschody. Najprościej można ją rozmnożyć przez odkłady zwykłe z młodych pędów, podobnie jak hortensję pnącą. Sadzonki pędowe sporządza się od końca czerwca do końca lipca. Po naniesieniu na ich dolny koniec Ukorzeniacza A lub B umieszcza się je w podłożu złożonym z torfu i piasku lub torfu i perlitu; zamgławia i przykrywa niskim namiotem foliowym. Po około trzech miesiącach ukorzeniają się w 50-70%. Dalsza uprawa aż do posadzenia na miejsce stałe odbywa się w doniczkach.

Tags: przywarka