Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Uprawa pomidorów przy podporach

Pomidory z własnej działki lub ogrodu przydomowego, służą przede wszystkim zaopatrzeniu rodziny w świeże, smaczne i zdrowe owoce, spożywane głównie w stanie surowym, w mniejszym natomiast stopniu przeznacza się je na przetwory. Stąd też większym zainteresowaniem cieszą się odmiany deserowe, o dużych mięsistych owocach. Wysoką jakość owoców, szczególnie odmian wielkoowocowych, może zapewnić tylko uprawa przy podporach. Przy tym sposobie uprawy owoce nie leżą na ziemi, jak ma to miejsce w uprawie odmian karłowych, w związku z czym lepiej i równomierniej się wybarwiają.

Dobremu wybarwianiu się owoców sprzyja też lepsze ich nasłonecznienie, gdyż nie są zakryte dużą masą liści. Owoce dojrzewające na roślinie, w pełnym świetle są smaczniejsze i bogatsze w składniki odżywcze. Zaletą uprawy przy podporach są też korzystniejsze warunki, sprzyjające lepszemu przewietrzaniu roślin i ich obsychaniu po opadach deszczu, co ogranicza rozwój chorób i poprawia skuteczność działania środków ochrony roślin.

Najprostszym sposobem podpierania roślin jest stosowanie palików, które wbija się przy każdej roślinie i przywiązuje do nich łodygę pomidora. Paliki powinny być grube i sztywne. Ich wysokość zależy od sposobu cięcia roślin i wynosi 120-140 cm (nad ziemią). Rośliny cięte i prowadzone na 1 pęd wymagają dłuższych palików, natomiast prowadzone na 2 lub 3 pędy - palików krótszych. Przywiązywanie do palików pomidorów prowadzonych na 3 pędy jest dość kłopotliwe, dlatego też ten sposób cięcia roślin jest częściej stosowany w uprawie przy drutach. W niektórych rejonach, dla zmniejszenia ilości stosowanych palików (szczególnie na dużych plantacjach produkcyjnych) sadzi się po 2 rośliny przy jednym paliku.

W uprawie szpalerowej przy drutach, podporę dla roślin stanowi specjalna konstrukcja z kołków i drutu. Grube kołki wbija się w odległości 4-5 m, a między nimi rozciąga się na 2 lub 3 poziomach drut o średnicy 2 do 3 mm. Do drutów rośliny przywiązywane są w miarę ich wzrostu. Można też rozciągnąć tylko 1 drut na wysokości 120 cm i prowadzić rośliny przy sznurach. Sznurek zakłada się u podstawy rośliny i przywiązuje do drutu, a rośliny, w miarę ich wzrostu okręcane są wokół sznurka lub przypinane do niego specjalnymi zapinkami.

Do uprawy przy sznurach należy wybierać miejsca osłonięte, aby uchronić rośliny przed uszkodzeniami spowodowanymi podrywaniem korzeni przy silnym wietrze. Pomidory powinny być przywiązywane do podpór zaraz po przyjęciu się, gdyż przy zbyt późnym wykonywaniu tego zabiegu łatwo się łamią. Przywiązywanie powtarza się 4-5 razy w okresie wzrostu roślin.

Odmiany przydatne do uprawy w gruncie, przy podporach, powinny cechować się dużą wczesnością, umożliwiającą rozpoczęcie zbioru owoców już w lipcu i zakończenie ich do połowy września, kiedy to mogą już niekiedy wystąpić pierwsze jesienne przymrozki. Ważną cechą jest też mała podatność owoców na pękanie. Trudne warunki w odkrytym gruncie oraz zmienna ilość wody w glebie, zależna od opadów, sprzyjają częstszemu pękaniu owoców, szczególnie po intensywnym deszczu. Odmiana przydatna do uprawy w gruncie powinna dobrze wiązać owoce także w niższej temperaturze powietrza i wykazywać małą skłonność do tworzenia w tych warunkach owoców zniekształconych. Dotyczy to głównie owoców wiązanych na pierwszym gronie, którego kwitnienie może przypadać w okresie chłodnej pogody. Cechą bardzo pożądaną jest również tolerancja w stosunku do pospolitych chorób atakujących pomidory w uprawie gruntowej, a głównie zarazy ziemniaka, alternariozy i bakteriozy.

Liczba odmian wysokich, typowo gruntowych, przydatnych do uprawy przy podporach, jest znacznie ograniczona w porównaniu z liczbą odmian karłowych, przeznaczonych dla upraw przemysłowych. Stąd też, zainteresowano się możliwością wykorzystania do uprawy w polu, przy podporach, odmian szklarniowych, charakteryzujących się wysoką jakością owoców. Owoce tych odmian mają na ogół większą masę, lepszą mięsistość i twardość niż odmian typowo gruntowych. Odmiany tunelowe, powszechnie stosowane na dużych plantacjach towarowych, mogą być też z powodzeniem uprawiane na działkach, dając doskonałej jakości owoce.

Od szeregu lat prowadzone są badania oceniające przydatność szklarniowych odmian pomidora do uprawy w otwartym gruncie. Uzyskane wyniki pozwoliły na wytypowanie odmian, których uprawa w ogrodzie działkowym lub przydomowym będzie w pełni satysfakcjonująca. Odmiany te i niektóre cechy ich owoców przedstawiono w poniższym skróconym opisie tych odmian.

Opis odmian

Wszystkie podane odmiany są mieszańcami heterozyjnymi (F1) wykazującymi duże wyrównanie roślin. Z odmian tych nie należy zbierać nasion, gdyż następuje u nich rozszczepienie cech i uzyskane z takich nasion rośliny nie będą w pełni powtarzały typowych cech.

Wszystkie te odmiany wyhodowano w kraju i są one dobrze przystosowane do naszych warunków.

Atut F1

Jest to nowa odmiana o bardzo dużej wczesności. Dojrzewanie owoców może następować już w połowie lipca. Bardzo duże owoce tej odmiany ładnie się wybarwiają, są mięsiste i smaczne. Mimo tak dużej masy są mało wrażliwe na pękanie a po dojrzeniu długo zachowują jędrność.

Fobos F1

Odmiana o dużej wczesności, niewiele późniejsza od odmiany Atut. Duże, mięsiste, a przy tym twarde owoce nie wykazują skłonności do pękania i mięknięcia po ich pełnym wybarwieniu.

Lelek F1

Odmiana, plenna, o dość dużych, kulistych i dobrze dojrzewających owocach. Owoce są dość twarde, ale skórka jest krucha i w miarę delikatna, co podnosi ich walory smakowe. Odmiana nie wykazuje skłonności do pękania owoców, które długo zachowują jędrność po dojrzeniu, nawet jeśli pozostają na roślinie.

Pelikan F1

Odmiana plenna, podobna do Słonki pod względem wczesności i wielkości owocu. Również bardzo smaczna. Mięsiste i ładnie wybarwione owoce mają delikatną skórkę, nie są jednak zbyt twarde. Po dużych opadach deszczu owoce mogą pękać.

Słonka F1

Bardzo wczesna i bardzo plenna odmiana, znana jest i uprawiana już od kilku lat. Średniej wielkości, mięsiste owoce, są bardzo smaczne ale niezbyt twarde. Krucha i delikatna skórka sprawia, że przy dużych opadach deszczu, owoce (szczególnie czerwone) mogą pękać.

Tukan F1

Odmiana uprawiana już od wielu lat, plenna. Owoce są dość duże, średnio twarde, dobrze wybarwione. Charakteryzują się dobrym smakiem i delikatną kruchą skórką ale nie wykazują zbytniej podatności na pękanie.

Nasiona polskich odmian heterozyjnych są znacznie tańsze niż odmian zagranicznych, a przy tym dostępne w małych opakowaniach, odpowiednich dla amatorskiej uprawy.

Spośród innych odmian, których nie podano w zamieszczonej tabeli, a warte są szerszego spopularyzowania, należy wymienić odmiany czereśniowe zwane niekiedy koktajlowymi. Są one nowością w ogrodach działkowych, ich bardzo drobne owoce (około 10 g) podawane w całości, najczęściej z szypułką, są bardzo dekoracyjne.

Z krajowych odmian można polecić do uprawy przy podporach odmianę Piko.

Także odmiany o innej, niż czerwona, barwie owoców są atrakcyjną propozycją dla działkowców. Są to odmiany amatorskie, raczej nie spotykane na plantacjach towarowych. Na uwagę zasługują odmiany o malinowej barwie owoców, tj. Zorza, Malinowy Ożarowski lub Malinowy Henryka.

Odmiany o pomarańczowej lub żółto-pomarańczowej barwie owocu to Złoty Ożarowski i Midas, którego owoce mają podłużny kształt. Istnieją też odmiany o owocach kremowobiałych np. Jazon lub brązowoczerwonych - Ozyrys.

Owoce o barwie malinowej i pomarańczowej są bardzo delikatne, mają kruchą i cienką skórkę, szybciej miękną i łatwiej pękają niż owoce o barwie czerwonej, szczególnie po dużych opadach deszczu. Jednakże, ze względu na nieco inny smak oraz barwę owoców, dającą możliwości tworzenia ciekawych kompozycji, są warte szerszego rozpowszechnienia w ogrodach działkowych.

Wszystkie nasiona pomidorów gruntowych, szklarniowych oraz miniaturowych można zakupić tutaj - http://sklep.swiatkwiatow.pl/