Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Rokietta siewna czyli rukola

rokietta siewna Eruca sativaRokietta siewna (Eruca sativa), zwana również rukolą, jest rośliną z rodziny kapustowatych, spokrewnioną z gorczycą. Uprawiana jest jako roślina warzywna (jadalne liście), przyprawowa (nasiona służą do wyrobu musztardy), lecznicza (zawiera glikozyd glikoerucynę) oraz oleista (nasiona zawierają 30-36% oleju). W stanie naturalnym występuje w obszarze śródziemnomorskim oraz południowo-zachodniej Azji. W Polsce spotykana jest jako gatunek zawleczony i zdziczały z dawnych upraw. Jest rośliną znaną i uprawianą od dawna. Starożytni Rzymianie cenili sobie aromat liści i nasion. Rokietta cieszyła się szczególnym uznaniem w Anglii za panowania królowej Elżbiety I. Wykorzystywana była jako roślina lecznicza. Sporządzany z ziela syrop podawany był przy kaszlu.

Rokietta jest jednym ze składników mesclum, tradycyjnej nicejskiej mieszanki drobnych liści sałatkowych. Może być spożywana na surowo w różnego rodzaju sałatkach, dodawana do sosów, gotowana na parze lub krótko podsmażana na oliwie jako dodatek do makaronu. Dodawana dla zapachu do zielonej sałaty i fasoli, nadaje im jednocześnie pikantny, lekko gorzkawy smak. Siekane młode liście mogą być dodawane jak szczypiorek do past i twarogu, do dekoracji sałatek, surówek, ziemniaków oraz zimnych zakąsek. Do dekoracji potraw wykorzystuje się też kwiaty. Liście rokietty odznaczają się specyficznym aromatem i pikantnym, lekko orzechowym smakiem. Delikatniejsze i łagodniejsze w smaku są młode, kilkucentymetrowe liście.

Rokietta jest rośliną jednoroczną, dorastającą do 60-100 cm wysokości. Początkowo rośnie w formie rozety wydłużonych, pierzastodzielnych liści. Na przełomie maja i czerwca rośliny zaczynają tworzyć pędy kwiatostanowe. Są one prawie nagie lub szorstko owłosione, z zapachem pieczeni wieprzowej po roztarciu. Liście na pędach kwiatostanowych są siedzące, a ich smak jest ostry, pieprzowy. Kwiaty krótkoszypułkowe, o koronie bladożółtej fioletowo żyłkowanej, zebrane są w szczytowe kwiatostany graniaste. Owocem rokietty jest jajowata lub wydłużona łuszczyna o długości 40 mm, z dużym obosiecznym dzióbkiem długości samej łuszczyny. Nasiona są drobne, czerwonożółte, elipsoidalne, o długości prawie 1,5 mm, na powierzchni gładkie, ostre w smaku. Służą one do wyrobu musztardy, do przyprawiania marynat rybnych, pikli, niektórych gatunków wędlin. Nadają się zwłaszcza do konserwowania warzyw: ogórków, cebuli, fasoli, kiszonej kapusty. Nasiona rokietty zawierają dużo tłuszczu. Olej wytłaczany z nasion ma barwę złotożółtą i traci swój piekący smak po kilkumiesięsznym przechowywaniu.

Rokietta jest gatunkiem łatwym do uprawy. Rośliny nie mają dużych wymagań pokarmowych, dobrze rosną w miejscach dostatecznie wilgotnych i nasłonecznionych. Umiarkowane wymagania termiczne, wytrzymałość na niewielki spadek temperatury sprawiają, że uprawiane w sezonie jesiennym mogą być użytkowane nawet do końca listopada. Rokietta jest rozmnażana z nasion sianych do doniczek lub wprost do gruntu. Nasiona wysiewa się w dwóch terminach: wiosną i późnym latem, jak rzodkiewkę. Okres kiełkowania trwa około 1-2 tygodni. Rośliny szybko rosną, pierwszy zbiór można już przeprowadzić po 6 tygodniach od siewu. Kolejne zbiory liści wykonuje się co 3 tygodnie, do momentu wytworzenia pędów kwiatostanowych. Usuwanie pojawiających się pędów przedłuża okres użytkowania roślin. Zabiegi pielęgnacyjne w uprawie rokietty polegają na odchwaszczaniu i nawadnianiu. Rokiettę zbiera się, ścinając całe rozety liściowe, liście i łodygi szybko odrastają. Liście najlepiej jest użytkować zaraz po zbiorze. Mogą być też przechowywane przez kilka dni w lodówce. W tym celu należy liście umyć, osączyć, zawinąć w papierowy ręcznik i umieścić w plastikowym woreczku z otworkami.