Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Modrak morski czyli kapusta morska

modrak morskiModrak morski (Crambe maritima L.) należy do rodziny krzyżowych (Cruciferae). Jest to bylina, która osiąga 30-50 cm wysokości, niekiedy nawet 75 cm. Cała roślina jest mięsista, z fioletowosinym nalotem. Łodyga gałęzista, liście dolne duże, ogonkowe, wcinane pierzasto. Górne liście są skupione w różyczkę, nieco sfałdowane, czasem o jajowatym kształcie. Modraka spotyka się na europejskich wybrzeżach mórz, na przedpolach wydm, tam, gdzie podłoże jest bogate w sól i inne związki mineralne, okresowo zalewane i wilgotne.

Rozsiewa się przez wiatr i fale, chętnie rośnie na rozkładających się morszczynach. Występuje też nad Morzem Czarnym i Azowskim. Modrak morski znany był i uprawiany już w starożytności w Grecji i Rzymie. W Rosji roślina ta jest już wprowadzona do uprawy, natomiast w Anglii jest znana od XVII wieku, uprawiana jako warzywo i ceniona ze względu na dużą zawartość składników mineralnych (do 14% popiołu) oraz specyficzny delikatny smak, przypominający kalafior lub szparagi. Jadalne młode pędy bielone są wiosną. Niekiedy kapusta morska bywa uprawiana jako roślina ozdobna.

Modrak morski rozmnaża się z nasion, przez podział roślin starszych albo z odrostów bocznych, z których pozyskuje się sadzonki. Nasiona wysiewa się w październiku na rozsadniku. Po przezimowaniu kiełkują one dopiero wiosną - w marcu. Siewki rosnące zbyt gęsto przerywa się. Inny sposób to produkcja rozsady wczesną wiosną w zimnym inspekcie. Rozsadę systematycznie podlewa się (modrak wymaga dużo wilgoci). Gdy rozsada będzie miała 4-5 liści właściwych sadzi się ją na miejsce stałe do gruntu. Wymagana rozstawa to 50 x 40 cm lub 70 x 40 cm. Przedtem należy jednak odpowiednio przygotować stanowisko pod uprawę, pamiętając o tym, że warzywo to na jednym miejscu może pozostawać nawet 15 lat (podobnie jak szparagi). Najlepsze stanowisko to piaszczysta glina, dobrze uprawiona, nawieziona przefermentowanym obornikiem (50 kg/10 m2) i głęboko przekopana, nawet do 40-50 cm. W uzupełnieniu daje się nawozy mineralne: na 10 m2 - 0,7 kg saletrzaku, 0,5 kg superfosfatu i 0,5 kg soli potasowej. Miejsce może być trochę zacienione, ponieważ kapusta morska wymaga dużo wilgoci w glebie i nie może być narażona na bezpośrednie, wysuszające glebę, działanie słońca. Dobrze zimuje w gruncie. Sadzonki uzyskane z odrostów bocznych z roślin starszych długości około 8-9 cm tnie się wiosną i sadzi na miejsce stałe w głęboko spulchnioną, żyzną ziemię, obficie je podlewając.
 

Użytkowanie kapusty, czyli wybielanie wyrastających pędów i ich zbiór rozpoczyna się od drugiego lub trzeciego roku od posadzenia rozsady czy sadzonek. Do momentu bielenia i zbioru pielęgnacja roślin sprowadza się tylko do odchwaszczania, obfitego nawadniania i wzruszania gleby wokół roślin oraz nawożenia pogłównego saletrą amonową w razie słabego wzrostu. Jeśli na łodydze głównej pojawią się kwiaty, trzeba je usuwać, by nie osłabiać roślin.

W drugim roku uprawy, jesienią należy zacząć przygotowania do wiosennych zbiorów pędów. Kapustę oczyszcza się z pożółkłych liści i starych łodyg. Glebę wokół roślin wykłada się słomiastym obornikiem, który jednocześnie jest ochroną przed silniejszymi mrozami, przez co nie dopuszczamy do głębszego zamarznięcia ziemi. Wczesną wiosną ziemię z obornikiem przekopuje się i od razu formuje się kopczyki wzdłuż roślin. Kopczyki te przykrywa się dodatkowo warstwą liści lub zgromadzonych w jesieni łętów. Na to można jeszcze położyć czarną lub szarą folię. W tych warunkach kapusta szybko rozpoczyna wegetację i wypuszcza długie, wybielone pędy. Już w kwietniu można je wycinać. Zamiast formowania kopczyków na rośliny wiosną można położyć stare drewniane skrzynki, które z wierzchu zasypuje się ziemią lub liśćmi, tak aby nie było dostępu światła.

Pędzone ogonki wycina się podobnie jak szparagi i przyrządza się je prawie tak samo. Pędy te trzeba dokładnie umyć pod bieżącą wodą, następnie oskrobać z cienkiego naskórka. Dobrze byłoby przed właściwym gotowaniem obgotować je krótko we wrzącej wodzie, po czym ją odlać i dopiero gotować w posolonej i lekko posłodzonej wodzie przez kilkanaście minut do miękkości. Po odcedzeniu podaje się je tak jak kalafior, szparagi, brokuły - polane masłem ze zrumienioną bułką. Można je podać także na zimno z dodatkiem sosów.

Po zakończeniu zbiorów, które przeważnie trwają kilka tygodni, wały czy kopce wokół roślin rozgarnia się. Chcąc uzyskać nasiona do dalszego rozmnażania, na nasienniki przeznacza się szczególnie silne rośliny - już 2-3 letnie - wyprowadzone z nasion (a nie z sadzonek). Z tych roślin nie ścina się liści, a podczas kwitnienia i zawiązywania nasion dobrze jest zasilić je rozcieńczonym krowieńcem z dodatkiem chlorku sodu. Nasiona zbiera się wtedy, gdy są już w pełni dojrzałe.