Hortologia.eu - Facebook  gplus32

Zapisz

Szpinak nowozelandzki

Szpinak nowozelandzki

Szpinak nowozelandzki (Tetragoma expansa) znany również pod nazwa trętwian, jest roślina pochodzącą z Nowej Zelandii i Australii. Spotykany jest również w środowisku naturalnym w Japonii i Ameryce Południowej. Jest to roślina zielna, w uprawie jednoroczna, w stanie dzikim staje się czasem roślina wieloletnią. Gatunek ten w czasie wzrostu silnie się rozgałęzia, tworzy wiele pędów, gęsto ulistnionych. Częścią jadalną szpinaku nowozelandzkiego są młode liście lub ulistnione wierzchołki pędów. Jest spożywany podobnie jak szpinak zwyczajny, do którego ma zbliżony smak. Uważa się jednak, że szpinak nowozelandzki jest smaczniejszy. Można go zamrażać, oczywiście po wcześniejszym blanszowaniu.

Gatunek ten w czasie wzrostu silnie się rozgałęzia, tworzy wiele pędów, gęsto ulistnionych. Częścią jadalną szpinaku nowozelandzkiego są młode liście lub ulistnione wierzchołki pędów. Jest spożywany podobnie jak szpinak zwyczajny, do którego ma zbliżony smak. Uważa się jednak, że szpinak nowozelandzki jest smaczniejszy. Można go zamrażać, oczywiście po wcześniejszym blanszowaniu.

Szpinak nowozelandzki nie jest wrażliwy na długość dnia, dlatego może być uprawiany na zbiór letni, wówczas gdy uprawa szpinaku zwyczajnego jako rośliny dnia długiego jest niemożliwa. Ponadto nie traci wartości spożywczych nawet wówczas kiedy rośliny zakwitną.

Ze względu na duże wymagania szpinaku nowozelandzkiego w stosunku do temperatury, lepsze wyniki w naszych warunkach klimatycznych daje uprawa z rozsady wyprodukowanej pod osłonami. Nasiona wysiewa się na początku kwietnia, po dwie sztuki do doniczek lub cylindrów o średnicy 8-10 cm. Po wschodach siewki uszczykuje się, pozostawiając jedną najsilniejszą. W czasie produkcji rozsady zaleca się jej zasilenie dolistne saletra wapniowo-magnezowa. Okres produkcji rozsady trwa około 6 tygodni. Wysadza się ja w drugiej połowie maja w rozstawie 60 x 60 cm.

W przeprowadzonych badaniach, dobre efekty uzyskano okrywając rośliny po posadzeniu folią perforowaną oraz włókniną polipropylenową. Zastosowane osłony zdjęto po 3 tygodniach. Osłanianie roślin przyczyniło się do uzyskania większego plonu z pierwszych zbiorów, jest on wtedy najlepszej jakości.

Szpinak nowozelandzki udaje się na każdym rodzaju gleby, dostatecznie wilgotnej i bogatej w składniki pokarmowe. Do właściwego wzrostu wymaga dużej ilości ciepła, w niskiej temperaturze rośnie wolno. W przypadku niewystarczającej ilości opadów należy zastosować nawadnianie. Brak wilgoci w glebie wpływa bowiem na zmniejszenie plonu i pogorszenie jego jakości (szybkie drewnienie pędów).
Szpinak nowozelandzki uprawia się w plonie głównym, zazwyczaj w pierwszym roku po oborniku, zastosowanym jesienią w dawce 30-40 kg na 10 m2. Nawożenie azotem w ilości 150-200 g na 10 m2 należy podzielić na trzy dawki: połowę stosuje się przed sadzeniem rozsady, pozostałą - w dwóch równych częściach - po pierwszym zbiorze i pod koniec lipca. Fosfor (50-70 g P2O5 na 10 m2) i potas (150-180 g K2O na 10 m2) rozsiewa się w całości jesienią lub przed sadzeniem rozsady. Dokarmianie roślin azotem sprzyja równomiernemu plonowaniu. W przypadku szpinaku nowozelandzkiego polecane sa nawozy azotowe w formie amonowej, które ograniczają tworzenie się szczawianów w tkankach tej rośliny.

Zbiór szpinaku przeprowadza się systematycznie, co 7-10 dni, od początku lipca aż do pierwszych jesiennych przymrozków. Najlepiej zbierać go w godzinach rannych, gdy rośliny są w pełnym turgorze, ale po obeschnięciu rosy. Pierwszy zbiór należy wykonać, gdy rośliny mają średnicę około 60 cm.

Tags: zdrowie, szpinak